عشق یه مثل یه بمب هسته ایی که زندگی رو زیر و رو میکنه اینقدر که وقتی به خودت میای میبینی از من قبلی با سلیقه و علایق قبل هیچی جز خاطرات کمرنگی نمانده .
یه روز هایی اینقدر پر از عشق و علاقه ایی که شاید فکر کنی پر انرژی ترین انسان تو هستی ولی یه وقت هایی یه چیز هایی از معشوق میبینی که باعث میشه دلسرد ترین و افسرده ترین بشی .
روز ها گذشت و وقتی که به خودم اومدم دیدم بهش باختم بد جور هم دلباختم شد تمام امال و ارزوهام شد تمام وجود وزندگیم دلیل نفس کشیدنم شاید به نوعی شد خود اکسیژن برام الان که فکر میکنم بعد گذشت چند سال میبینم که واقعا احمق بودم دلخوش کردم به یه عشق بچگی که همراه من بزرگ شد رشد کرد ولی برای معشوق فقط یه وابستگی موند از اون همه دلدادگی و شیفتگی.
ادامه داستان سرگذشت زندگیم در پست های بعدی
