زندگی عرصهٔ پرواز دو صد رؤیا بود
حاصلش در شب هجران دلِ تنها بود
آسمان آینهدار تبِ خاموشم شد
ماه، همصحبتِ اندوه شبِ یلدا بود
صبح میآمد و از پنجرهها نور گذشت
لیک در سینهٔ من سایهٔ غم برپا بود
خواستم دل بسپارم به نسیم سحری
دست تقدیر مرا با غم تو همراه بود
چشم در راه تو ماندم به امیدِ دیدار
عمر در حسرت آن لحظهٔ زیبا بود
ساهر از سوختن خویش سخن گفت ولی
آنچه ویران شد از عشق، دلِ شیدا بود
حسن_سهرابی(ساهر)
#ساهر @sohrabi_hassan