بچه که بودم دنیای خیلی عجیبی داشتم روزها بین مزارع برنج قدم میزدم و با خدا حرف می زدم حس خوبی بود آسمون فاصله زیادی با زمین نداشت فقط یه متر یا یه مترو نیم
نیمه شبها وقتی همه خواب بودن سایه هایی رو میدیدم که از جلو پنجره رد میشن مثل این که یه تعداد ادم دور تا دور خونه در حال نگهبانی باشن.