ساکت گوش می دهم
اما گوش های من توان شنیدن ندارد
در دل و مغز من ساز اندوه می نوازد و
می نوازد و
می نوازد
گویا ادب،من را در آغوش کشیده و
صدای حنجره ام را در هم می فشارد
تا سخنی در برابر سخن اندوه نگویم
می شنوم
می بویم
می بینم
اندوه ، اندوه ، و باز هم اندوه
و در پی آن خاموشی و جز خاموشی هیچ نیست
یوتاب