حال خوب

یه جایی خوندم نوشته بود، بی شک انسان برای زنده ماندن به کار و پول نیاز دارد.

اما برای زندگی کردن،

به مراقبه،

عشق،

موسیقی

رقص و آگاهی نیاز دارد.

چقد به دلم نشست، اون قسمتش که گفته بود آگاهی انگار حالمو دگرگون میکنه و مثبت، چون ادمایی مثل من که همیشه یه دغدغه ذهنی داریم که مربوط به جمع هستش خیلی تنهاییم.

نمونش خود من الان که جنوب بی ابه یا افغانستان رو طالبان به هم ریختن و دارن کلی ادم میکشن، خشکشالی اومده و زمین گرم شده و هزار یک دلیل برا فک کردن داریم نمیتونم بیخیال بشم.

کاری ازم بر نمیاد ولی دلم نمیخواد بی تفاوت بگذرم از کنار اتفاقات.

همیشه فک میکنم بچه هایی که باید تو این دنیا و جامعه بزرگ بشن چه گناهی دارن که ما داریم همه چیز رو چپاول می کنیم بدون فکر کردن به اونها و علاقه زیادی هم داریم به توالد، واقعا اون بچه ها چه گناهی دارن و چه شکلی باید زندگی کنن؟

من این روزا تنها کاری که ازم ساخته بود فعالیت ورزشی بود، که اونم داستان های خودشو داره و چون کسی متوجه اهمیت زندگی شاد و سالم نیست تو اینهمه درگیری ذهنی بدون حامی می مونه ادم گاهی یا کمتر حمایت میشه.

خلاصه که تصمیم جدی گرفتم از کارای مدیریتی ورزشی کناره بگیرم ولی اومدن کسایی و با دلایلی که بازم دغدغه هام جلو چشمم رژه رفتن و من موندم و عذاب وجدان کم کاری در مورد نسل بعد و ایندم، از طرفیم این روزا حس مادرانم عمیق و عمیقتر شده نسبت به خواهرزاده هام و دخترای تیمم، نمیتونم بهشون فک نکنم یا رهاشون کنم، جوونه زدن حس مادرانه تو وجودم با کاراکتر پسرونم منو متحول کرده و من این پاردوکس رو به فال نیک میگیرم و خداروشاکرم که هست و هستن کسایی مثل ادمای اطرافم.

امیدوارم بتونم زندگی رو برای حتی شده یه نفر جذاب و راحتتر و دلنشین تر کنم.???