
غم، احساسی عمیق است. بر ضد شادی که حسی مانده در سطح به رغم جان سپردن ثانیه در پلک زدن.
غم، عمیقتر است.
غم تو را از درون خرد و در اعماق نفوذ میکند. در ناکجا ناآبادهای وجودی که خبری از آنها نداشتی. ناگهان زمین زیر پا را سست خواهی پنداشت، به صداقت ترسِ لبهی پرتگاه.
برای برطرف ساختن حسسرخوشی، اگر مجنون باشی، نیازی به تلاش بسیار نیست. به اندک دمی نوازنده بر نای فرو خواهد ریخت. حال چه میشود بخواهی از حسی رهایی پیدا کنی که در حال بلعیدن شخصیت توست؟!
غم به دنبال تغییر معانی زندگی است و به همین دلیل است که میتواند خاطرات به اصطلاح خوش را تلخ کند، با یادآوری حسرتهای آینده و مرثیههای گذشته.
اما عمق غم حاصل دلتنگی روزهای خوشی است که دیگر نمیتوانی داشته باشی. حاصل خاطرات سرزندگیهاست حتی اگر خوش نیز نبوده باشند.
هر چه در زندگی شادتر بوده باشی، غمت عمیقتر خواهد بود، به قدری که تحملش تو را خواهد کشت. اما آنان که بار غم را همیشه به دوش میکشیدند، نعمت آن را دارند که هرگز از غم نمیرند مگر خود بخواهند.
به معنای واقعی و بدون اغراق کلمه، خالی بودن و خلأ را از تپش قلبی که فکر میکنی به خواب رفته، لمس میکنی. کدام سرخوشی چنین است؟!
آنگاه است که گرمیِ بودن کسی را که دوستش داری، درک میکنی که چگونه با غم در حال ریشه دواند ن در وجودت است. تو را داغ میکند که نفهمی. درمان نیست اما مسکن، چرا.
بهر همین است که آدمهای همراه در غم و اشکهای شبانگاهی به یاد خواهند ماند نه در عروسی و کل کلهایش.
اما اگر غم، حاصل آن آدمی باشد که در تو ریشه دارد، آدمی که در تو ریشه داد تا از تو محافظت کند،چه میشود؟!
له شدنت را با زجر همراه میبینی با آن که استخوانها سالم خواهند ماند.
اقیانوس غم، تعبیر جالبی است برای عرض اندام او که چنین خروشان از درون و چنین سوت و کور از ساحل که مطمئنا عرق خواهی شد در این اقیانوس. تنهای تنهایی!
تنها اگر چشمانت را ببندی، تمام است.
به خودت یا به او...