زمین در خودش میان ما غریب افتاده است...
زمین همان مادری‌ست که برای بچه‌هایش یک عمر پدری کرده و پیرش را درآورده‌ایم
حالا زمین را که پای ما پیر شده گوشه‌ای انداخته‌ایم ریخته‌ایم سرش قبل از مرگ تمام خودش را شش دانگ به نام ما بزند حواسمان نیست امید به بار دادن‌مان داشته،
حواسمان نیست نشسته تقسیم کردنش را نگاه میکند چشمهاش خاموش‌اند و هیاهوی هزار سال میان مردمک‌های بی‌امید چشم‌اش دودو میزند،
کاش زمین هم فراموشی میگرفت و فقط ده میلیون سال پیش‌اش را به خاطر می‌آورد،
کاش کمی دریغ کرده بود از ما
کاش به یاد جوانی‌هاش ساکت به جایی خیره نمیماند!
