نمیدانم،از دید بعضی ها انگار سخت ترین کار رها کردن عزیزترین کسشان است؛ از دید بعضی ها خانه تکانی دم عید و از دید بعضی های دیگر درس خواندن برای امتحان ریاضی.
حالا از دید هر کس که میخواهد باشد ولی از دید من سخت ترین کار دنیا درک کردم آدمهایی است که دور و برت پرسه میزنند،حرف میزنند و گوش هایشان را برای اراجیف این و آن تیز کرده اند و یک عده از آنها از همه چیز خبر دارند و اخبار همه دستشان است.
این جور آدمها را نمیتوانم قبول کنم،درک کنم و یا حتی دوست داشته باشم و این سخت ترین پله برای درک آدم هاست. (البته از نظر من)
عده ای دیگر هم به همه چیز مشکوک اند، به هر اتفاق ساده ای شک میکنند که این جور آدمها را نمی پسندم.
بعضی ها هم همه چی را به مسخره میگیرند و دیگران را مسخره میکنند و به ترک دیوار هم میخندند که
اینجور آدمها را هم دوست ندارم...
بعضی هم آنقدر ساکتند که کنارشان احساس معذب بودن میکنی و اصلا تصمیم میگیری دیگر سمتشان نروی!
اینجور آدمها هم غیر قابل پذیرش اند.
در کل میخواهم بگویم از هیچ نوع آدم خوشم نمی آید همه یک جور افراطی رفتار میکنند و اینکه بخواهی با آنها کنار بیایی سخت ترین کار دنیا است.
سخت تمرین تصمیم،کار و حتی عمل!