یه دوست...

درد میکشید.

به یک دوست نیاز داشت.

درحالِ مرگ بود.

فکر نمیکرد خودکشی همچین چیز بزرگی باشد.

الان، بیشتر از هر وقتی یک همراه نیاز داشت.

مرگ، انقدر چیز بزرگی بود که برایش قابل باور نبود.

گویی مثل همیشه، دردی موقتی را از سرمیگذراند.

اما آنقدری این احساس ترسناک بود که وَهمی شدید در دلش انداخته بود که هرکسی نمیدانست، فکر میکرد او درحال مرگ است!

اوه، درست است. او واقعا درحال مرگ بود.

صدایی میگفت: تحمل کن. تحمل کن. تو نمیمیری.

میخواست باور کند اما... حقیقت چیز دیگری بود.

درد داشت.

مرگ، زیاد از حد بزرگ بود.

دقایقی بعد، صدای بوقی در مغزش پیچید.

بوق ضربان قلبش بود.

او زنده بود.

چشم هایش را نیمه باز کرد اما بلافاصله مجبور به بستن آنها شد زیرا نور شدیدی به چشمش برخورد کرد.

خیالش راحت شد که زنده است.

_گفتم که نمیمیری

صدای چندان آشنایی نبود اما میخواست تا ابد به آن گوش بدهد.

چشمهایش را باز کرد.

صورتِ او، آشنا به نظر میرسید.

+من تورو میشناسم؟

او خندید،

_همین امرور صبح توی مغازه‌ای که فروشنده‌اشم منو دیدی. تو دقیقا دوتا کوچه اونور تر از مغازه خودکشی کردی، جایی که خونم اونجاست. من تورو میشناختم. باید نجاتت میدادم پس....

چیزی فهمید. چیزی که کل زندگی‌اش را برای فهمیدنش گرو گذاشت.

YOU DON'T NEED AN OLD FRIEND TO CAN SAY "I HAVE A FRIEND"

چیزی که آنروز فهمید، به قدری ارزش داشت که تمامِ گذشته ی دردناکش را فراموش کرد.

او، گنجی با ارزش به دست آورده بود.