همین ده سال پیش بود...
کودکانی که در پارک ها مفقود میشدند و والدینشان دیگر هرگز صدای خنده ی آنهارا نمیشنیدند.
پارکی که بعده ها به پارکِ مرگ نامیده شد، حال خرابه‌ایست که ارواح کودکان در آنجا قدم میگذارند و دهان دوخته‌یشان را به صحبت با یکدیگر باز نمیکنند. فقط نگاه میکنند و قدم بر میدارند، دور پارک را میگردند.
قدم بعدی، قدم بعدی، قدم های بی انتها و درد آور.
ده سالِ پیش، پدر و مادرانِ ساده‌ای که فکر میکردند هیچ خطری در پارکی تاریک و ترسناک و دور افتاده، بچه هایشان را تهدید نمیکند، فرزندان عزیز خودرا بین راه به این پارک وحشت می‌بردند اما...
پیکر بزرگ و قوی اسلندرمن ناگهان با آن شاخک های عنکبوتی‌اش طفلان را می‌دزدید و می‌درید.
