ویرگول
ورودثبت نام
هومن اولیایی
هومن اولیایی
هومن اولیایی
هومن اولیایی
خواندن ۸ دقیقه·۳ ماه پیش

پیش از فراموشی رمانی از هومن اولیایی

پیش از فراموشی

رمانی از هومن اولیایی

«بعضی خانه‌ها را آدم ترک می‌کند،
اما بعضی خانه‌ها هرگز آدم را ترک نمی‌کنند.»


فصل اول

آن سوی سکوت

پاییز بود و تهران، مثل همیشه، زیر بارانی خسته نفس می‌کشید.

باران ریزی می‌بارید؛ نه آن‌قدر شدید که خیابان‌ها را بشوید و نه آن‌قدر آرام که بتوانی نادیده‌اش بگیری. فقط می‌بارید و می‌ماند؛ مثل خاطره‌هایی که نه فراموش می‌شوند و نه تمام.

بعد از ده سال برگشته بودم.

به خیابان قدیمی.
به خانه قدیمی.
به سکوتی که سال‌ها با من حرف نزده بود.

ماشین را کمی پایین‌تر از خانه پارک کردم و چند دقیقه پشت شیشه خیس نشستم. چراغ‌های خیابان در قطره‌های باران کش می‌آمدند و دوباره از هم می‌پاشیدند. تهران همیشه همین‌طور بود؛ شهری که انگار هر خیابانش رازی را در خود نگه می‌داشت.

پیاده شدم.

درب چوبی خانه هنوز همان بود. رنگش رفته بود، اما دستگیره‌اش هنوز جای دست‌های گذشته را حفظ کرده بود.

دستم را روی آن گذاشتم.

ناگهان صدای مادرم در ذهنم پیچید:

ـ آروم‌تر، پسرم... قفلش قدیمیه.

چشم‌هایم را بستم.

ده سال.

فقط یک عدد بود؛ اما پشت همین عدد، یک زندگی کامل دفن شده بود.

در را باز کردم.

بوی خانه به استقبالم آمد؛ بوی کتاب‌های کهنه، چای دارچین، چوب قدیمی و پیانو.

همان پیانویی که پدر سال‌ها پیش پشت آن می‌نشست.

همان پیانویی که بعد از رفتن او دیگر صدای واقعی‌اش را نشنیده بودم.

دستم را روی کلیدها گذاشتم.

یک نت نواختم.

صدای آن در سکوت خانه پیچید.

و ناگهان همه‌چیز برگشت.

پدر.

مادر.

من.

و آرش.

آرش، برادرم.

نامش هنوز می‌توانست چیزی را در سینه‌ام فرو بریزد.

از آشپزخانه صدای مادرم آمد:

ـ چای آوردم، پسرم.

به آشپزخانه رفتم.

کنار پنجره ایستاده بود. موهایش بیشتر سفید شده بود و دست‌هایش دیگر دست‌های زنی نبود که آخرین بار دیده بودم.

فنجان را جلویم گذاشت.

نشستم.

چند دقیقه هیچ‌کدام حرف نزدیم.

بعد پرسیدم:

ـ تنهایی خسته‌کننده نیست؟

لبخند زد.

ـ وقتی عادت کنی، نه.

به دست‌هایش نگاه کردم.

خواستم چیزی بگویم، اما کلمه‌ای پیدا نکردم.

او آرام پرسید:

ـ هنوز خوابش رو می‌بینی؟

فنجان در دستم لرزید.

آرش.

همین یک کلمه کافی بود تا ده سال سکوت دوباره زنده شود.


فصل دوم

پیش از فراموشی

آن شب تا صبح نخوابیدم.

در اتاق قدیمی‌ام دراز کشیده بودم و به سقف نگاه می‌کردم.

اتاق من درست کنار اتاق آرش بود.

دو اتاق با یک دیوار مشترک.

دو برادر که سال‌ها با فاصله‌ای چند متر از هم زندگی کرده بودند، اما شاید هیچ‌وقت واقعاً همدیگر را نشناخته بودند.

نیمه‌شب از جا بلند شدم.

به اتاق آرش رفتم.

در را باز کردم.

همه‌چیز هنوز همان‌جا بود.

تخت.

میز.

چند کتاب.

عکس‌های قدیمی.

و سکوت.

روی میز، جعبه‌ای خاک‌گرفته قرار داشت.

آن را باز کردم.

چند نوار قدیمی، چند عکس و تعدادی کاغذ داخلش بود.

یکی از کاغذها را برداشتم.

نامی روی آن نوشته شده بود:

رؤیا سهرابی.

نفسم بند آمد.

رؤیا.

هفت سال بود که او را ندیده بودم.

هفت سال بود که حتی نامش را هم به زبان نیاورده بودم.

اما چرا آرش نام او را در میان وسایلش نگه داشته بود؟

کاغذ دیگری را برداشتم.

گزارش‌هایی درباره حادثه‌ای قدیمی.

حادثه‌ای که همه در خانه درباره‌اش سکوت کرده بودند.

حادثه‌ای که بعد از آن، آرش دیگر همان آدم سابق نشد.

و من...

من فرار کردم.

نه فقط از خانه.

از خودم.

صبح، نامه‌ای در کشوی میز پیدا کردم.

روی پاکت نوشته شده بود:

برای امین.

دست‌هایم یخ کرد.

نامه را باز کردم.

خط آرش را شناختم.

سال‌ها بود آن دست‌خط را ندیده بودم، اما آدم بعضی چیزها را فراموش نمی‌کند.

نوشته بود:

«امین،

اگر این نامه را می‌خوانی، یعنی بالاخره برگشته‌ای.

می‌دانم فکر می‌کنی همه‌چیز تمام شده.

اما بعضی چیزها با مرگ تمام نمی‌شوند.

من نمی‌خواهم از کسی انتقام بگیری.

فقط می‌خواهم حقیقت را بدانی.

ما در این خانه سال‌ها از حقیقت ترسیدیم.

از مرگ پدر.

از حرف مردم.

از گذشته.

از خودمان.

اما بیشتر از همه از چیزی ترسیدیم که می‌توانستیم درباره خودمان بفهمیم.

اگر هنوز دیر نشده، زندگی کن.

موسیقی را دوباره پیدا کن.

و اگر رؤیا هنوز جایی در زندگی‌ات هست، با او صادق باش.

آرش»

نامه را پایین آوردم.

اشک‌هایم بی‌اختیار روی کاغذ افتاد.

برای اولین بار فهمیدم شاید آرش پیش از رفتنش چیزی را دیده بود که من هنوز از دیدنش می‌ترسیدم.


فصل سوم

خانه‌ای میان خاطره

آن روز، خانه برایم دیگر فقط خانه نبود.

هر گوشه‌اش چیزی را پنهان کرده بود.

عکس‌ها روی دیوار، کتاب‌های قدیمی، پیانویی که سال‌ها خاموش مانده بود و حتی دیوار مشترک اتاق من و آرش، همه انگار بخشی از داستانی بودند که من سال‌ها از شنیدنش فرار کرده بودم.

دفترچه‌ای در میان وسایل آرش پیدا کردم.

صفحه اولش خالی بود.

در صفحه بعد نوشته بود:

«امین هنوز فکر می‌کند من از او عصبانی‌ام.»

صفحه را ورق زدم.

«نمی‌داند تمام این سال‌ها فقط می‌ترسیدم حقیقت را بفهمد.»

دستم روی کاغذ ثابت ماند.

آرش از چه چیزی حرف می‌زد؟

صفحه بعد:

«اگر روزی برگشت، به او نگویید من از او شکایت داشتم. من فقط می‌خواستم برادرم زندگی کند.»

چشم‌هایم پر از اشک شد.

همان لحظه فهمیدم تصویری که سال‌ها از آرش در ذهنم ساخته بودم، شاید اشتباه بوده است.

من همیشه فکر کرده بودم او از من متنفر است.

اما شاید حقیقت چیز دیگری بود.

شاید او فقط بلد نبود چگونه کمک بخواهد.

شاید هر دو ما زخمی بودیم و هرکدام خیال می‌کردیم دیگری مقصر است.

به اتاقم برگشتم.

روی تخت نشستم و به دیوار مشترک خیره شدم.

چقدر صدا از آن دیوار گذشته بود.

خنده‌های کودکی.

دعواها.

موسیقی.

گریه‌های پنهانی.

و سکوت.

چقدر موسیقی در این خانه وجود داشت.

و چقدر سکوت.

ما دو برادر بودیم که فقط چند متر از هم فاصله داشتیم، اما شاید هیچ‌وقت واقعاً همدیگر را نشناختیم.


فصل چهارم

صدای پنهان

نوار قدیمی را داخل دستگاه گذاشتم.

صدای خش‌خش آمد.

بعد صدای آرش.

آرام.

خسته.

انگار از فاصله‌ای بسیار دور با من حرف می‌زد.

گفت:

ـ اگر داری اینو می‌شنوی، یعنی بالاخره برگشتی.

نفسم بند آمد.

ادامه داد:

ـ امین، بعضی حقیقت‌ها وقتی دیر فهمیده می‌شن، آدم رو عوض می‌کنن. اما نذار این حقیقت تو رو نابود کنه.

چند ثانیه سکوت.

بعد:

ـ ما همه از یک چیز می‌ترسیدیم. از اینکه بفهمیم سکوت‌مون چه بلایی سر هم آورده.

نوار تمام شد.

اما صدای آرش در ذهنم باقی ماند.

به سراغ مادرم رفتم.

گفتم:

ـ تو می‌دونستی؟

چشم‌هایش را پایین انداخت.

ـ درباره چی؟

ـ درباره آرش.

سکوت کرد.

ـ چرا هیچ‌وقت بهم نگفتی؟

اشک در چشم‌هایش نشست.

ـ چون فکر می‌کردم اگر ندونی، نجات پیدا می‌کنی.

گفتم:

ـ من با ندونستن نجات پیدا نکردم، مامان.

صدایم شکست.

ـ فقط بیشتر شکستم.

سرش را بالا آورد.

ـ می‌دونم.

آن شب برای اولین بار، مادر و پسر درباره چیزی حرف زدند که سال‌ها اجازه نداشتند درباره‌اش حرف بزنند.

از پدر.

از آرش.

از ترس.

از سکوت.

و از خانواده‌ای که سال‌ها تلاش کرده بود ظاهرش را حفظ کند، در حالی که از درون آرام‌آرام فرو می‌ریخت.


فصل پنجم

آخرین نامه

بعد از آن، دوباره به سراغ وسایل آرش رفتم.

نامه دیگری پیدا کردم.

این بار کوتاه‌تر بود.

روی آن فقط نوشته شده بود:

برای امین؛ وقتی آماده شد.

نامه را باز کردم.

«برادر،

اگر این نامه را می‌خوانی، یعنی دیگر نمی‌توانی از گذشته فرار کنی.

اما من از تو نمی‌خواهم گذشته را تغییر بدهی.

هیچ‌کس نمی‌تواند.

فقط می‌خواهم آن را همان‌طور که بوده بپذیری.

آدم‌ها گاهی به خاطر ترس، سال‌ها زندگی نمی‌کنند.

من نمی‌خواهم تو هم مثل من باشی.

اگر هنوز رؤیا جایی در زندگی‌ات هست، پیدایش کن.

اگر موسیقی را کنار گذاشته‌ای، دوباره بنواز.

و اگر هنوز فکر می‌کنی مقصر بودی، یک بار برای همیشه خودت را ببخش.

آرش»

نامه را بستم.

گریه کردم.

نه فقط برای آرش.

برای تمام سال‌هایی که می‌توانستم زندگی کنم و نکردم.

برای تمام حرف‌هایی که نگفتم.

برای تمام آدم‌هایی که از ترس از دست دادنشان، از خودم دورشان کردم.

و فهمیدم شاید فراموشی راه نجات نباشد.

شاید پذیرفتن گذشته است که آدم را آزاد می‌کند.


فصل ششم

بازگشت

صبح، تهران هنوز خیس بود.

از خانه بیرون آمدم.

این بار احساس نکردم باید فرار کنم.

به کافه‌ای رفتم که سال‌ها قبل رؤیا را آنجا دیده بودم.

او آمد.

روبه‌رویم نشست.

چند لحظه هیچ‌کدام حرف نزدیم.

بعد گفت:

ـ هنوز هم از گذشته می‌ترسی؟

لبخند زدم.

ـ کمتر.

ـ چرا؟

به پنجره نگاه کردم.

ـ چون فهمیدم گذشته قرار نیست برگرده. فقط باید باهاش زندگی کنم.

رؤیا آرام گفت:

ـ پس شاید بالاخره برگشتی.

گفتم:

ـ آره.

ـ برای چی؟

کمی فکر کردم.

ـ برای موندن.

لبخند زد.

اما هیچ‌کدام قولی به آینده ندادیم.

بعضی چیزها باید آرام‌آرام ساخته شوند.

وقتی به خانه برگشتم، پشت پیانو نشستم.

انگشت‌هایم روی کلیدها لرزیدند.

اولین نت را نواختم.

بعد دومین نت.

و سومین.

خانه دوباره صدا گرفت.

مادرم در چارچوب در ایستاده بود.

لبخند می‌زد.

بیرون، باران آرام گرفته بود.

چشم‌هایم را بستم.

آرش را به یاد آوردم.

اما این بار از خاطره‌اش فرار نکردم.

گذاشتم کنارم بماند.

چون فهمیده بودم:

خاطره‌ها هرگز نمی‌میرند؛ فقط گاهی راه بازگشت به ما را گم می‌کنند.

و من...

پیش از آنکه فراموش کنم، برگشته بودم.


فصل هفتم

اتاقی که هنوز روشن بود

آن شب باران تا صبح ادامه داشت.

پشت پیانو نشسته بودم.

چراغ اتاق خاموش بود و تنها نور خیابان از پشت پرده روی دیوار می‌افتاد.

دستم را روی کلیدها گذاشتم، اما این بار ننواختم.

فقط گوش دادم.

به سکوت.

به خانه.

به صدای دور ماشین‌ها.

و برای اولین بار فهمیدم که خانه دیگر آن خانه قدیمی نیست.

یا شاید خانه همان بود و این من بودم که تغییر کرده بودم.

نگاهم به اتاق آرش افتاد.

در نیمه‌باز بود.

چیزی درونم گفت:

برو داخل.

بلند شدم.

چراغ را روشن کردم.

دفترچه آرش هنوز روی میز بود.

آن را باز کردم.

آخرین صفحه‌ای که ندیده بودم، جمله‌ای کوتاه داشت:

«اگر امین برگشت، به او بگویید من از او ناراحت نبودم. فقط می‌خواستم برادرم زندگی کند.»

روی صندلی نشستم.

برای اولین بار بعد از سال‌ها، گریه کردم.

نه برای مرگ آرش.

برای خودم.

برای پسری که سال‌ها پیش از این خانه بیرون رفته بود و خیال می‌کرد اگر برگردد، همه‌چیز همان‌طور که بوده باقی مانده است.

اما هیچ‌چیز باقی نمانده بود.

نه آرش.

نه پدر.

نه آن پسر.

فقط مادر مانده بود.

و خانه.

و پیانویی که هنوز منتظر بود.

صبح، مادرم در چارچوب در ایستاده بود.

پرسید:

ـ پیدا کردی؟

گفتم:

ـ چی رو؟

گفت:

ـ چیزی که آرش می‌خواست پیداش کنی.

نگاهش کردم.

ـ تو از این دفتر خبر داشتی؟

آرام سر تکان داد.

ـ آره.

ـ چرا هیچ‌وقت بهم نگفتی؟

کنارم نشست.

دستش را روی دستم گذاشت.

ـ چون بعضی حقیقت‌ها رو نمی‌شه به کسی گفت. باید خودش بهشون برسه.

گفتم:

ـ من خیلی دیر رسیدم.

لبخند زد.

ـ ولی رسیدی.

پنجره را باز کردم.

هوای خنک وارد اتاق شد.

تهران هنوز خیس بود.

اما آسمان روشن‌تر از روزهای قبل به نظر می‌رسید.

گوشی‌ام زنگ خورد.

رؤیا بود.

گفت:

ـ کجایی؟

ـ خانه.

چند ثانیه سکوت کرد.

ـ هنوز هم می‌خوای بمونی؟

به پنجره نگاه کردم.

ـ آره.

ـ مطمئنی؟

لبخند زدم.

ـ این بار فرار نمی‌کنم.

گفت:

ـ پس شاید وقتشه زندگی رو از جایی شروع کنی که فکر می‌کردی تموم شده.

تماس قطع شد.

به پیانو برگشتم.

نشستم.

این بار موسیقی برای آرش نبود.

برای پدر نبود.

برای مادر نبود.

حتی برای رؤیا هم نبود.

برای خودم بود.

برای تمام سال‌هایی که از خودم دور مانده بودم.

صدای پیانو در خانه پیچید.

مادرم در آشپزخانه ایستاده بود.

لبخند می‌زد.

و من ناگهان فهمیدم شاید زندگی همین باشد:

نه فراموش کردن کسانی که از دست رفته‌اند،

بلکه یاد گرفتنِ زندگی کردن با جای خالی‌شان.

بیرون، باران بند آمده بود.

روی شیشه هنوز قطره‌هایی مانده بود.

اما این بار قطره‌ها پایین نمی‌رفتند.

در نور صبح می‌درخشیدند.

مثل خاطره.

مثل اشک.

مثل چیزی که از گذشته باقی می‌ماند تا به ما یادآوری کند:

هر پایان، پایان نیست.

گاهی پایان، فقط دری است که تازه باز شده.

و من، بعد از سال‌ها، برای نخستین بار از آن در عبور کردم.

پشت سرم خانه بود.

آرش بود.

پدر بود.

کودکی‌ام بود.

و تمام چیزهایی که دیگر نمی‌توانستم تغییرشان بدهم.

روبه‌رویم اما...

یک خیابان خیس بود.

یک صبح تازه.

و زندگی‌ای که هنوز تمام نشده بود.

پیش از فراموشی، برگشته بودم.

اما این بار، برای ماندن.

پدر مادرخانهمیزندگی
۰
۰
هومن اولیایی
هومن اولیایی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید