دعوا، سکوت و فرسایش؛ وقتی بازیگران بار روایت را به دوش میکشند
سکانس درگیری میان لعیا زنگنه و حسن پورشیرازی در سریال «بدنام» از آن دست صحنههایی است که بیش از آنکه بر خشونت ظاهری تکیه داشته باشد، بر انباشت احساسات فروخورده و زخمهای پنهان شخصیتها استوار است. این سکانس نشان میدهد که یک رویارویی موفق، تنها با فریاد و تنش شکل نمیگیرد؛ بلکه از دل بازیهای دقیق و کنترلشده متولد میشود.
حسن پورشیرازی بار دیگر توانایی همیشگی خود را در خلق شخصیتی چندلایه به نمایش میگذارد. او با استفاده از نگاه، مکث و تغییرات ظریف در لحن صدا، مردی را تصویر میکند که میان خشم، درماندگی و غرور سرگردان است. بازی او هرگز به اغراق نمیرسد و همین خویشتنداری، تأثیر صحنه را دوچندان میکند.
در سوی دیگر، لعیا زنگنه حضوری پخته و باورپذیر دارد. او بدون آنکه به نمایشهای احساسی متعارف متوسل شود، شخصیتی را میآفریند که هم آسیبپذیر است و هم در لحظههای حساس، استحکام درونی خود را حفظ میکند. واکنشهای او در برابر فشار روانی، طبیعی و متناسب با موقعیت است و همین مسئله باعث میشود مخاطب با شخصیتش همدلی کند.
نکته قابل توجه این سکانس، هماهنگی میان دو بازیگر است. هیچکدام تلاش نمیکنند دیگری را تحتالشعاع قرار دهند؛ بلکه ریتم بازیها مکمل یکدیگر است و نتیجه، صحنهای پرتنش اما باورپذیر است که مخاطب را تا پایان درگیر نگه میدارد.
اگرچه کیفیت یک سکانس به عوامل مختلفی همچون فیلمنامه، میزانسن و کارگردانی وابسته است، اما در این بخش از «بدنام»، این بازیهای حسابشده لعیا زنگنه و حسن پورشیرازی است که بار اصلی درام را بر دوش میکشد و لحظهای ماندگار در روند روایت خلق میکند.
✍️ هومن اولیایی
نویسنده و منتقد سینما