هومن اولیایی
نویسنده | فیلمنامهنویس | منتقد سینما و هنر | نوازنده پیانو
هومن اولیایی در ۱۴ آبان ۱۳۷۴ در تهران به دنیا آمد؛ در شهری که هر خیابانش میتواند آغاز یک داستان باشد و هر پنجرهاش، قاب کوچکی از زندگی آدمهایی که شاید هیچگاه نامشان را ندانیم.
برای او، نوشتن از جایی آغاز میشود که کلمات معمولی دیگر برای گفتن کافی نیستند؛ جایی میان سکوت و خاطره، میان آنچه از دست رفته و آنچه هنوز در ذهن باقی مانده است. او به آدمهایی مینویسد که گاهی حرفهایشان را نگفتهاند، به لحظههایی که دیر فهمیده شدهاند و به خاطراتی که حتی پس از سالها، هنوز در گوشهای از ذهن روشن ماندهاند.
جهان او میان ادبیات، سینما، هنر و موسیقی شکل گرفته است؛ چهار مسیر که برای او از هم جدا نیستند. داستان، تصویری است که با کلمات ساخته میشود؛ سینما، روایتی است که تصویر آن را به زبان میآورد؛ و موسیقی، گاهی همان چیزی را میگوید که هیچ واژهای از بیانش برنمیآید.
در داستاننویسی و فیلمنامهنویسی، به جهان درونی انسان و پیچیدگی روابط انسانی نزدیک میشود؛ به تنهایی، دلتنگی، عشق، فقدان، خاطره و لحظههایی که زندگی، بیآنکه خبر بدهد، مسیر آدمها را تغییر میدهد.
«تهران، خیابان جمالزاده» و «پیش از فراموشی» از جمله آثار او هستند؛ آثاری که در آنها خاطره تنها چیزی از گذشته نیست، بلکه حضوری زنده است که میتواند در یک عکس، یک اتاق، یک خیابان یا حتی در سکوت میان دو انسان دوباره متولد شود.
در نقد سینما و هنر نیز تلاش میکند تنها درباره آنچه دیده میشود سخن نگوید؛ بلکه به آن بخش پنهان اثر نزدیک شود؛ به احساسی که پس از پایان فیلم باقی میماند، به پرسشی که بیپاسخ میماند و به انسانی که گاهی پشت شخصیتها و روایتها پنهان شده است.
و در کنار کلمه و تصویر، پیانو برای او جای دیگری از همین جهان است؛ جایی که صداها بدون نیاز به توضیح، خاطرهای را زنده میکنند و سکوت، معنای تازهای پیدا میکند.
هومن اولیایی هنوز در مسیر نوشتن است؛ مسیری که مقصد قطعی ندارد. هر داستان، پنجرهای تازه است و هر نوشته، تلاشی برای نزدیکتر شدن به چیزی که شاید نتوان آن را بهطور کامل توضیح داد.
او میان کلمه، تصویر و موسیقی، جهان خودش را میسازد؛ جهانی که در آن، هنر نه برای فرار از زندگی، بلکه برای عمیقتر دیدن آن است.
هنر برای او فقط علاقه نیست؛ شیوهای برای زیستن است.