یادداشت هومن اولیایی
در «بدنام»، حسن پورشیرازی بیش از آنکه صرفاً یک شخصیت را بازی کند، به بخشی از فضای سنگین و پرابهام قصه تبدیل میشود. او در نقش ابراهیم، مردی صاحب نفوذ و گرفتار تناقضهای اخلاقی، با بازیای کمهیاهو اما مؤثر، شخصیتی را شکل میدهد که بخش مهمی از حضورش نه در دیالوگها، بلکه در سکوتها، نگاهها و مکثهایش اتفاق میافتد.
پورشیرازی از آن دسته بازیگرانی است که برای دیدهشدن، الزاماً به اغراق متوسل نمیشود. گاهی یک نگاه کوتاه او میتواند بیش از چند جمله درباره شخصیت حرف بزند. در «بدنام» نیز همین ویژگی به کمک نقش آمده است؛ مردی که ظاهرش یک چیز میگوید و لایههای پنهان رفتارش چیز دیگری. این دوگانگی، مهمترین ابزار بازی پورشیرازی برای ساختن ابراهیم است. (Asia News Iran)
نکته قابل تأمل در بازی او، تواناییاش در ایجاد حس ناامنی است. مخاطب همیشه نمیداند ابراهیم در لحظه بعد چه تصمیمی خواهد گرفت و همین ابهام، به شخصیت وزن میدهد. پورشیرازی تلاش میکند شرارت را فریاد نزند؛ آن را در رفتار روزمره و آرام شخصیت پنهان میکند. به همین دلیل، ابراهیم بیشتر از آنکه یک «آدم بد» ساده باشد، تصویری از انسانی است که برای خواستههای خود، مرزهای اخلاقی را به تدریج کنار میزند.
البته نمیتوان از سایه نقشهای پیشین این بازیگر نیز بهسادگی عبور کرد. بعد از درخشش چشمگیر او در «پیرپسر»، طبیعی است که هر نقش تازهاش با آن تجربه مقایسه شود. برخی منتقدان نیز معتقدند ابراهیم در «بدنام» گاه یادآور همان جنس خشونت خاموش و اقتدار مردانهای است که در نقشهای قبلی پورشیرازی دیدهایم. با این حال، او در بسیاری از لحظات توانسته از تکرار کامل آن تیپ فاصله بگیرد و شخصیت تازهای با لحن و رفتار مخصوص خودش بسازد. (Saba News)
به باور من، ارزش بازی پورشیرازی در «بدنام» بیش از هر چیز در حضور اوست؛ حضوری که حتی در سکوت هم ادامه پیدا میکند. او به نقش اجازه میدهد نفس بکشد و به جای آنکه احساسات شخصیت را مستقیماً به تماشاگر توضیح دهد، بخشی از آن را به ذهن مخاطب واگذار میکند.
اگر «بدنام» در بخشهایی گرفتار ضعف شخصیتپردازی یا کلیشههای روایی میشود، بازی حسن پورشیرازی دستکم تلاش میکند به شخصیت ابراهیم عمق بیشتری ببخشد. او نشان میدهد بازیگر باتجربه، حتی در متنی که همیشه ظرفیت کامل خود را به نمایش نمیگذارد، میتواند با جزئیات کوچک، یک شخصیت را از سطح تیپ به سمت انسان نزدیک کند.
حسن پورشیرازی در «بدنام»، شاید تمام ظرفیتهای بازیگری خود را به نمایش نگذارد، اما همچنان یکی از معدود عناصر قابل اتکای سریال است؛ بازیگری که میداند گاهی یک سکوت، از بلندترین فریادها تأثیرگذارتر است.