در یک عصرهنگام پائیزی از اواسط جوانی ام لباسی را شسته ام که میدانستم پارچه اش قرار است بعد از اولین بار شستشو آب برود. همین طور که لباس را در تشت آب به مایع لباسشویی آغشته میکردم و تار و پودش را از زیر انگشتانم رد میکردم اندوه میخوردم که آیا بعد از شستشو بازهم اندازه ام میشود یا خیر. پارچهی این لباس آمیزهای از سفید، شیری، بژ، و کرم است و بین این مخلوط رنگ خطوطی طلایی رنگ دارد که دلپذیرش میکند و به من حس پوشیدن یک فنجان کاپوچینو را میدهد. مخصوصا اگر روی آن اسکارف سفیدم را سر کنم که رویش طرحی از گلهای لالهی شکلاتی دارد.