راست بود.
جنوب مگر چه داشت جز اندوه و رقص؟
این بار باید بیشتر از همیشه میترسیدم اما نه...
دلم میخواهد بگویم از روی جسارت است که کمتر میترسم اما حقیقت چیز دیگریست این ترس نیست که کوچک شده من به آن عادت کردهام. آدمیزاد موجود عجیبیست حتی به صدای مرگ هم خو میگیرد.
حالا دیگر از غروب تا سپیدهدم هر صدایی را پیش از آنکه بشنوم در ذهنم حدس میزنم انگار همیشه چیزی بالای سرمان معلق مانده است آماده تا فرود بیاید و آنچه را از زندگی باقی مانده زیر آوار خود دفن کند.
آخر مگر این جنوب این شهرهای کوچک و فراموششده چه دارد که سهمشان همیشه از تاریخ رنج است؟
حالا با اطمینان میتوانم بگویم زندگی در جنوب نه آرام گرفته و نه جریان دارد
فقط متوقف شده است.
فرقی نمیکند موشک درست بر سقف خانهات فرود بیاید یا کیلومترها آنسوتر جنگ فاصله نمیشناسد. وقتی راهها بسته میشوند ارتباط قطع میشود و امید از نفس میافتد دیگر هیچکس دور از حادثه نیست. ما که حتی در روزهای عادی نیز در یکی از محرومترین گوشههای این سرزمین نفس میکشیدیم حالا محرومیت را هم پشت سر گذاشتهایم.
گاهی از روی خشم ازخودم میپرسم
در سرزمینی با این همه شهر این همه جاده این همه آدم چرا همیشه نوبت جنوب است؟
شاید پاسخ را تقدیر از پیش نوشته باشد همان تقدیری که ما را به این جغرافیا دوخت و سهممان را از زندگی اندکی آفتاب و انبوهی اندوه قرار داد.
فکر میکنم همه ما که در جنوب زندگی میکنیم سالهاست با یک سؤال مشترک بیدار میشویم
مگر درد جز خانههای ما پناه دیگری ندارد؟
چرا رنج هر بار نشانی همین خاک را پیدا میکند؟
چرا آرامش وقتی به نقشه ایران میرسد راه جنوب را گم میکند؟
سالهاست در سوگی زندگی میکنیم که پایانی ندارد.
اندوه دیگر مهمان خانههایمان نیست صاحبخانه شده است.
هر سال غم تازهای میآید تا غم سال قبل را از یاد ببرد انگار این سرزمین فرصت عزاداری برای هیچ زخمی را تا انتها پیدا نمیکند.


ظهر بلوچستان بود.
گرمایی بالاتر از پنجاه درجه حتی زیر سایه درخت هم نفس را میبرید.
در سکوت نشسته بودم.
باد میوزید اما بوی زندگی نمیآورد.
فقط فکر میکردم
به چند صد نوجوان و جوانی که دیگر میان ما نیستند.
اصلاً همین یک سال برای سوگواری تمام یک عمر کافی است.
به تازهترین داغ فکر میکنم همان که دیشب بر دل این سرزمین نشست.
پسرعمهکه تکنسین بیمارستان خاتم ایرانشهر هست تعریف میکرد اورژانس کوچک بیمارستان شبی را از سر گذرانده که بیشتر به قیامت شبیه بود تا یک شب عادی. همان لحظه تصویر بیمارستانهایی در ذهنم جان گرفت که کف راهروهایشان بارها از خون لالههای این وطن رنگ گرفته بود.
میگفت اغلب سربازهای جوانی بودند
جوانهایی که هنوز فرصت نکرده بودند زندگی را زندگی کنند.
حدودا سیصد نفر...!
دیشب برای بسیاری از آنها آخرین شب دنیا بود
دیگر هیچ مادری صدای باز شدن در را از پسرش نخواهد شنید.
نمیدانم چه کسانی بودند.
نمیدانم چه رؤیاهایی در سر داشتند یاچه کتابهایی نیمهتمام مانده چه قولهایی به مادر داده بودند یا چه آرزوهایی برای فردا داشتند.
اما میدانم امروز آسمان این سرزمین کمی سنگینتر از دیروز است.
دیشب چه مادرهایی شماره پادگان تیپ ۳۸۸ ارتش در بمپور را گرفتند و پاسخی نشنیدند و شاید همین حالا در جادهای طولانی
تنها برای آن میروند که آخرین بار صورت فرزندشان را ببینند.
چطور از من چیزی مانده است؟!
گاهی فکر میکنم جهان از چه زمانی اینهمه به مرگ شبیه شد؟
از چه زمانی خبرهای خوب اینقدر کمیاب شدند؟
از چه زمانی آدمها پیش از آنکه زندگی کنند، باید برای نبودنشان آماده باشند؟
این روزها خیابانها فقط خیابان نیستند حافظهاند.
حافظهی خون واشک و انتظار...
و ما...
ما مردم جنوب انگار سالهاست میان آفتاب و آژیر میان گرمای سوزان و خبرهای سرد زندگی نمیکنیم
فقط دوام میآوریم.
خوشحالم که از آن همه درد دستکم هدیهای برایم باقی مانده است.
از دیماه هر روز معدهام به سوزشی عجیب گرفتار میشود درست مثل همین حالا که این سطرها را مینویسم. شاید برای دیگران فقط یک درد جسم باشد اما برای من یادگار روزهاییست که چیزی درونمم برای همیشه تغییر کرد.
عجیب است...
از اینکه اندوه نشانی از خودش را در تنم به جا گذاشته دلگیر نیستم.
انگار این درد تنها شاهدیست که هر روز آرام در گوشم زمزمه میکند
همه آن روزها واقعی بودندو تو خیالشان نکرده بودی.
هر بار که این سوزش برمیگردد خاطرهها نیز از راه میرسند
چهرهها
صداها
خبرها...
و تمام آن چیزهایی که زمان نتوانست از حافظهام پاک کند....

«اگر خاک ایران برافتد ز دست
هنوز اخرین پر سیمرغ هست
بگیرید تیر و کمان را بدست
جهنم بسازید به هرچه هست
تو میراث داران شاهنامه ای
شما ر
ستم و زال و ایرانید
سپاهی ز گردافریدار نور
که سر خم نکردیم حتی به زور »