> گفتنیها در سینهام جا ماندهاند،
اشکها در چشمم جمع شدهاند،
فکرها، مثل پرندهای بیقرار،
در آسمان بیانتهای ذهنم پرسه میزنند…
نه دستانم توان نوشتن دارند،
نه زبانم طاقت گفتن…
اما تو،
ای پروردگارم،
میدانی…
بیآنکه صدایی بلند شود،
بیآنکه حتی لبهایم بجنبند،
تو میشنوی…
میدانی انتهای غمهایم کجاست،
و سرانجام این دل رنجور،
به کجا خواهد رسید…