وقتی او را شناختم، برای من دیر بود...
آرام، با احتیاط، راز دل را برملا میکردم.
از او میترسیدم.
کمکم به او اعتماد کردم،
و کمکم عاشقش شدم...
حالا
رسوای اویم،
شیدای اویم،
عاشق اویم.
نفسم، به فرمان او به شماره میافتد.
قلمم، بیاختیار مینویسد
و فقط از او میگوید.
دیگر "من"ی نمانده؛
همه چیز، اوست:
وصف،
تعریف،
عشق
و مهرِ او.