آشفته میشوم...
هزاران رشته را به هم میپیوندم
و باز، یکییکی از هم میگسلم.
میترسم...
به این سو و آن سو میگریزم،
قلبم میگیرد،
لرزشی بر اندامم مینشیند.
و سرانجام...
در ژرفای قلبم،
تو را مییابم:
تو را که منشأ عشقی،
تو را که مرهم زخمی،
تو را که خالق منی...
و آن هم از شهد وجودت!
میپرستمت...
میستایمت...
تو عشقی...
عشق.