ویرگول
ورودثبت نام
زری محمدی
زری محمدیفیلمنامه نویس. ایده پرداز
زری محمدی
زری محمدی
خواندن ۴۰ دقیقه·۶ سال پیش

فیلمنامه پلیس بی گناه

نام فیلمنامه: پلیس بی گناه


نام نویسنده:زری محمدی


شماره ثبت 220572شماره ثبت 220572

خلاصه فیلمنامه

مهدی پلیس جوانیست برای کا ار می‌رود. بین راه جایی کنار جاده دو نفر را در حال درگیری می‌بیند. برای نجات جان یکی از آنها که درحال خفه شدن بود تیری شلیک می‌کند که اشتباهی به قلب ضارب می خورد و وی کشته می شود. او در دادگاه بخاطر قتل شبه عمد تبرئه می شود ولی در دردسر تازه ای می افتد. بطور خیلی اتفاقی مشخص می‌شود مقتول که رئیس باند خلافکاریست همکار برادر مهدی که اوهم در گذشته دستی در خلاف داشته بوده و این رابطه مدرکی بر علیه او دال بر قتل عمد می‌شود. مهدی توانایی بر اثبات بی‌گناهی خود ندارد. خانواده مقتول بشرطی راضی به رضایت می‌شوند که مهدی رابط آنها در اداره پلیس شود و بر اعمال غیر قانونی آنها سرپوش بگذارد و موانع را از سر راه آنها بر دارد. مهدی ظاهرا می پذیرد و نفوذی آنها در اداره پلیس می‌شود. کم کم پای دختر مقتول نیز به ماجرا باز می شود و احساسی بین او مهدی بوجود می آید...


/فیلمنامه کامل/

_خارجی روبروی کلانتری روز

لانگ شات پلیسی جوان حدودا 35 ساله, قدبلند, باهیکلی ورزیده, موهایی پرپشت ومشکی, خوش پوش و ته ریشی مردانه با یونیفرم نیروی انتظامی از مکانی که بالای آن نوشته شده است کلانتری بیستو چهار, بیرون می آید. در حال خداحافظی با مآمور دیگری است. سربازی دم درب کلانتری سلام نظامی می دهد. کمی جلوتر با افسری هم رده ی خودش دست می دهد.

پلیس: (صدای او را از فاصله دور می شنویم) دارم میرم خارج از شهر

جلوترسوار سمند سفید رنگی می شود.

داخلی ماشین روز

پلیس پشت فرمان ماشین در حال رانندگی ست. روی شانه های او چهار ستاره کوچک می بینیم. آهنگ لایتی در حال پخش است .دو طرف جاده بیابانیست. مامور ناگهان نگاهش به یک طرف جاده جلب می شود. با دقت نگاه می کند. از شیشه جلوی ماشین می بینیم که دو مرد کنار ماشین مدل بالایی در حال زدو خورد هستند. راهنما می زند و می ایستد. از ماشین پیاده می شود.

خارجی کنار جاده روز

پلیس بسرعت بطرفشان می دود. کلوزآپ صورت یکی از طرفین دعوا را می بینیم. چهره ای خشن با سیبیلهایی پر پشت و هیکلی بزرگ در حال مشت زدن به طرف مقابل است. دستش را دور گردن طرف مقابل که فردی با اندام متوسط, چهره ای معمولی و ظاهری متشخص دارد می گذارد. هر دو طرف فریاد می زنند. مامور خود را به آنها می رساند.

پلیس: (با فریاد) بس کنید... (با اشاره به فرد خشن) ولش کن...

سریع تفنگش را بیرون می آورد. صورت فرد لاغر اندام را می بینیم در حال خفه شدن است و بزور نفس می کشد. اینسرت پای فرد خشن را می بینیم. مآمور پای او را نشانه می رود. به محض شلیک, فرد لاغر, مرد خشن را به عقب هل می دهد. تیر به قلب مرد خشن می خورد. فریادی می زند و بی حرکت برروی زمین می افتد. مآمور خشکش می زند. چند ثانیه با همان ژست شلیک به مقتول زل می زند. ناگهان در نزدیکی اش صدای موتوری می شنود. سرش را به سمت صدا بر می گرداند. مضروب پشت سر او به فاصله ی ده متری سوار موتوری شده است. بشدت گاز می دهد و دور می شود. مآموربه طرف او می دود. وقتی مطمن می شود نمی تواند به او برسد می ایستد. به عقب پیش مقتول بر می گردد. مضطرب کنارش زانو می زند. مچ دستش را بلند می کند. مبایلش را از جیبش بیرون می آورد و به گوشش می چسباند.

فید

خارجی کنار جاده روز

پلیس جوان را می بینیم که در پشت فرمان ماشینش نشسته در حالی که پاهایش از ماشین بیرون است. هر دو دستش را رو سرش گذاشته و به سمت زانوهایش خم شده. در نزدیکی ماشین او دو ماشین پلیس, یک آمبولانس, چند مآمور با لباس نظامی و تعدادی افرد عادی که نزدیک مکان حادثه در حال تماشا هستند می بینیم. دو فرد امداد گر پارچه ای سفید رو صورت مقتول می اندازند و او را روی برانکارد می گذارند. فرد درجه داری به سمت پلیس جوان می آید.

افسر درجه دار : مهدی چیکار کردی؟ چرا به قلبش شلیک کردی؟ طرف مُرده

مهدی : (سرش را بلند می کند و با حالت درماندگی و تآسف تکان می دهد) پاش رو نشونه گرفتم... یهو هلش داد عقب ...اصلا نمی دونم چی شد.

افسر: (با عصبانیت) حداقل با پشت تفنگ ضربه می زدی به شقیقش... اینارو من نباید به تو بگم ...خودت اینا رو به بچه ها آموزش می دی... خوبه تازه کار نیستی

مهدی: چی بگم خودمم موندم...

افسر : می کشوننت دادگاه

مهدی: (در حالی که به نقطه ای دور دست خیره شده است) میدونم

داخلی آشپزخانه روز

مهدی با لباس خانگی سر میزی با مردی جوان (با مدل مو و ریش و سبیلی فشن) تقریبا همسنو سال خودش, همراه با مرد و زن میانسالی نشسته و در حال غذا خوردن هستند.

مرد جوان: آخه اینم شد شغل؟ (رو به زن میانسال) دیدی مامان... هی گفتم نزار بره نیرو انتظامی... بفرما... پسرت قاتل شد.

مادر: (با جدیت) قاتل چیه مجید؟؟...مگه عمدآ ینکارو کرده بچم... (با مهربانی نگاهش را به سمت مهدی می چرخاند) دردسر که نمیشه مادر؟...اخراجت نکنن

پدر: (با خونسردی در حال هورت کشیدن سوپ) نه بابا تو شغلشون از این اتفاقات زیاد دارن

مجید: (با کنایه) ارههههههه... تو شغلشون توبیخ دارن... انفصال از خدمتم دارن (با آهستگی رو به مادر) تازه اعدامم دارن

مادر: (با نگرانی با کف دست به صورتش میزند) خاک به سرم نگووو...

مهدی: ( با بی حوصلگی در حالی که سرش پایین است و با غذایش بازی می کند) مجید جَو نده ( رو به مادرش می کند) نه مادرمن... فوقش شبه عمد می زنن..دیه میدم

مجید: (طلبکارانه) دیگه بدتر... 200 میلیون از کجا بیاریم؟

مهدی: تو نگران نباش خودم میدم

مادر: (با نگرانی) راست میگه مهدی از کجا بیاریم؟

مجید: هیچی دیگه خونه رو میفروشیم...آلاخون والاخون میشیم تا آقا تاوان گناهشو بده...وگرنه با این چندر قاز حقوق دویست میلیون از کجا میاره

مهدی: (بی توجه به حرفهای مجید خطاب به مادر) یه جورایی قسطیش می کنن

مادر: (با ناراحتی) الهی بمیرم... نظامی همیشه چوب دو سر طلاست

مجید: (با پرویی) مجبورش که نکرده بودن ...میرفت شغل دیگه

پدر: (با تحقیر) خودت اگه راست میگه برو سر یکاری اینقدرعلاف نگرد... لازم نکرده دیگرانو سرزنش کنی

مجید: )با برافروختگی( من بیکارو علافم؟ ...فک کردی خرجمو از کجا میارم؟ جنابالی که حقوق بازنشستگیت خرج پیازو سیب زمینیمونم نمیشه

مهدی: (با جدیت) با بابا درست صحبت کن

پدر: اره اتفاقا بگو ببینم این پولارو از کجا میاری؟ دقیقآ شغلت چیه؟

مجید:(با تکبر) خرید و فروش دلاااااااار

مهدی: (با خونسردی در حالی که ظرف غذایش را از جلویش بلند می کند و در ظرفشویی می گذارد) منظورش همون اختلال در سیستم اقتصادیه

مجید: (با تمسخر) البته شغل ما اسمهای زیادی داره

مادر: الهی به زمین گرم بخورن که مردم رو به خاک سیاه نشوندن

مجید: بیا...بفرما... ننه مردم بچه هاشونو دعا میکنن ننه ما نفرین. همینه هنوز به هیجا نرسیدیم

مادر: (با قاطعیت) من همیشه برای عاقبت بخیریتون دعا کردم

مهدی: مامان بیشتر دعاش کن تو کلاهبرداریش موفق بشه

مجید: آدم کلاه بردار بشه, بهتر از اینه که قاتل باشه

مهدی: باز مواد بهت نرسیده نعشه شدی هزیون میگی؟

مادر:( بصورت خودش میزند) وای مجید مگه ترک نکرده بودی؟

مجید: (با عصبانیت رو به مهدی) حالا باید جلو مامان اینو میگفتی؟ ... آه منه دامنتو گرفته, تو این دردسر افتادی

مهدی: به دعای گربه سیاه بارون نمیاد

داخلی راهروی دادگاه روز

در راهرویی طویل و پر رفتو آمد, مهدی با یونیفرم نیروی انتظامی و همان افسر درجه دار کنار هم در گوشه ای منتظر ایستاده اند. طرف دیگر, روبروی آنها سه مرد با کت و شلوار مشکی و ظاهری شیک, ایستاده اند و با عصبانیت به مهدی نگاه می کنند. دونفر از آنها هیکل های نسبتا برزگی دارند و دیگری اندامی لاغر و ظریف. مهدی نگاهش را از آنها میدزدد. زنی جوان و زیبا حدودآ 30 ساله با چهره ای موقر و مهربان کنار سه مرد ایستاده است و با نگرانی آنها را نگاه میکند.

یکی از آن سه مرد که از لحاظ سن از بقیه بزرگتر نشان می دهد, حدودآ 40 ساله با چهره ای خشن اما جذاب, هیکلی چهار شانه و قدی بلند با انگشت به مهدی اشاره می کند

مرد: از خون پدرم نمیگذرم ...رییس پلیسم که باشی پای چوبه دار میکشونمت

زن جوان: (با استرس آستین کت مرد را می کشد) فرهاد داداش آروم باش ...زشته

فرهاد: ولم کن... من که میدونم اینا خودشونو تبرئه می کنن... حالا اگه یه آدم معمولی این کارو کرده بود به سُلابه می کشوندنش

افسر درجه دار همراه مهدی: (با تَشر) ساکت باش آقا...قاضی طبق قانون حکم میده ...کسی هم قرار نیست حق شما رو بخوره

فرهاد:( با کنایه) خواهیم دید

داخلی صحن دادگاه روز

قاضی میانسالی در حال صحبت کردن است. مهدی در جایگاه متهمین است.

قاضی: (رو به مهدی) خب شما که شاهدی نداشتید... فردی هم که ادعا میکنید با مقتول درگیر شده بود, هنوز پیدا نشده

فرهاد: (با برافروختگی) دروغ میگه آقای قاضی ...این داستانارو از خودش درآورده

قاضی: (با جدیت از زیر عینک به فرهاد نگاه می کند) الآن بار چندمه دارم بهت تذکر میدم ...یک بار دیگه نظم دادگاه رو بهم بزنی میگم بندازنت بیرون

فرهاد با بی میلی سرجایش می نشیند.

قاضی: (با مهربانی رو به مهدی ) شما با توجه به اینکه در محل کارتون فرد خوشنامی هستید و طبق تحقیقات ما انگیزه شخصی نداشتید, قتل شبه عمد محسوب میشه و شما فقط ملزم به پرداخت دیه یک فرد بالغ به ولی دم هستید ...ختم جلسه

مهدی نفس راحتی می کشد .

درجایگاه شکات سرو صدایی به پا می شود. دو نفر همراه فرهاد بازوان او را گرفته اند و مانع حمله ور شدن فرهاد به سمت مهدی می شوند.

فرهاد: (با فریاد) همش گاو بندیه... من که گفتم اینا همدستن...ازتون نمیگذررررم... از همتون شکایت می کنم

مهدی با نگرانی به این صحنه نگاه میکند. قاضی خونسر محل را ترک می کند.

مردی میانسال در حال آرام کردن فرهاد است

مرد میانسال: من درستش می کنم ...هنوز فرصت هست... آروم باش

فرهاد: (با خشم رو به مرد میانسال) ماهی نود میلیون میریزم تو حلقومت که الآن از حقم دفاع کنی...پس به چه دردی می خوری؟...بی مصرف

زن با خشم محل را ترک می کند.

داخلی خانه مهدی شب

مهدی روی کاناپه روبروی تلویزیون نشسته است. مادر در گوشه ای از اتاق در حال اتو کردن لباس است.

مادر: (با دلواپسی) مهدی مامان... می خوای من طلاهامو بفروشم ...آقاتم میره وام میگیره

مهدی: نه مادرمن خودم دارم

مجید با حوله حمام بر تن وارد اتاق می شود.

مجید: ( با حوله ای در حال خشک کردن سرش است رو به مهدی با تمسخر) تعریف کن... چه خببببر؟؟؟؟ چند سال بریدن؟... چه کیفی میده بیایم زندان ملاقات

مهدی بدون هیچ جوابی با حرص چپ چپ به مجید نگاه می کند و بدون کلمه ای حرف چشمش را به سمت تلویزیون می چرخاند. کانال تلویزیون را عوض می کند.

مادر: نه بابا زندان چیه؟ خدارو شکر فقط باید دیه بده

مجید: اوووووو..بدترین حکمی که می تونستن بدن

مهدی: اونوقت بهترین حکم چیه؟

مجید: ( با خونسری ) اعدااام...کم خرج ...بدون کثیف کاری

مادر: ( توی صورتش می زند) مجید زبونتو گاز بگیر...داداشته ها

مجید با خنده تمسخر آمیزی از اتاق خارج می شود. مهدی همچنان به صفحه تلویزیون زل زده است و با استرس پاهایش را تکان میدهد.

داخلی کلانتری روز

مهدی پشت میزی نشسته و در حال بررسی چند پرونده است. مبایلی را روی میز مهدی میبینیم که روشن میشود. نام وکلیل زاهدی روی آن افتاده است. مهدی گوشی را جواب میدهد. صدای مردی را از آنسوی خط می شنویم.

وکیل: سلام اقای امینیان

مهدی: سلام جناب زاهدی ...حالتون چطوره؟

وکیل: متشکرم...قرض از مزاحمت... متآسفانه خانواده مقتول تقاضای تجدید نظر کردن. انگار شواهد جدیدی بدست آوردن... قراره یه جلسه دیگه دادگاه برگزار بشه. خواستم در جریان باشید. چند روز دیگه هم احضاریه براتون میاد

مهدی: (با نگرانی) چه شواهدی؟

وکیل: منم نمی دونم... وکیل شاکی به هیچ عنوان با ما همکاری نمیکنه... البته من بازم تلاشمو میکنم تا بتونم قبل از دادگاه دفاعیه خوبی تنظیم کنم.

مهدی:( با ناراحتی) باشه ممنون... لطف کردید

وکیل: پس فعلا خدانگهدار

مهدی گوشی را روی میز می گذارد و به فکر فرو میرود. فردی با لباس نظامی با درجه ی ستوان دویی وارد اتاق مهدی می شود. سلام نظامی می دهد.

سرباز: سروان امینیان , سرهنگ اتاقشون منتظرتون هستن.

داخلی لابی کلانتری روز

مهدی از اتاق خارج می شود. اتاقی را می بینیم که سر در آن نوشته شده است رییس کلانتری. دیوار بیرونی اتاق رییس کلانتری, پنجره ای با شیشه ای شفاف وجود دارد که مردی را از درون آن می توان دید. سرهنگی پشت میزی نشسته و در حال نوشتن است. مهدی به سمت اتاق رییس کلانتری می رود. در را باز می کند. سلام نظامی می دهد .

داخلی اتاق سرهنگ روز

سرهنگ بلند می شود. با لبخند با مهدی دست می دهد و او را به نشستن دعوت می کند.

سرهنگ: (با رویی گشاده) چه خبر مهدی جان؟... این روزا بهم ریخته ای

مهدی: ( در حال نشستن روی صندلی روبروی میز سرهنگ) چی بگم... بخاطر اتفاقات اخیره ...فکرمو مشغول کرده

سرهنگ: حکم دادگاه چی شد؟

مهدی: حکم شبه عمد دادن ...ولی خانواده طرف ول کن نیستن... پرونده داره پیچیده میشه... شاید حکم تغییر کنه

سرهنگ: اگه کمکی از دست من برمیاد بگو... بهرحال تو یکی از بهترین نیروهای ما هستی... چه تو دانشکده, چه دوران خدمتت...یکی از پاک ترین و فداکارترینها بودی

مهدی: (با شرم سرش را پایین می اندازد) شما لطف دارید سرهنگ

سرهنگ: (با جدیت) جدی میگم هندونه زیر بغلت نمیزارم... هر حکمی بدن من یکی که به درستکار بودنت ایمان دارم... بهر حال این اتفاق ممکن بود برای هر کدوم از ما بیفته...راهی که ما انتخاب کردیم پر از بلا و مصیبته ...اگه عشق خدمت به مردم و کشورنباشه, من یکی خودم صدبار تا حالا جا زده بودم ...ولی با سابقه ای که از تو دیدم, تو از منم قوی تر و محکم تری...خلاصه هر اتفاقی بیفته پیش ما اعتبارت محفوظه ...حمایت ما رو هم داری...نگران نباش

مهدی: (با لبخندی آرامش بخش) ممنونم...حرفهاتون نصف استرسمو کم کرد...امیدوارم لایق تعریفهایی که کردید باشم

سرهنگ: امیدت به خدا باشه

داخلی دادگاه روز

متهم و شکات در همان جایگاه قبلیشان نشسته اند. وکیل فرهاد در جایگاه قرار گرفته و رو به قاضی در حال صحبت کردن است.

وکیل: جناب قاضی...طبق تحقیقات من...(مکث می کند, نیشخند میزند و به مهدی نگاه می کن) برادر متهم با خانواده مقتول در ارتباط بوده و از دشمنان قدیمی این خانواده خوشنامه...(عکسهایی را بالا می آورد) ...ببینید جناب قاضی در این عکسها به خوبی برادر ایشون و پدر این خانواده محترم رو که ناجوانمردانه کشته شده رو می بینید.

عکس را از نزدیک می بینیم. مقتول پشت میزی نشسته است. مجید در کنار فرهاد روی صندلی روبروی میز نشسته اند. فرهاد دست در گردن مجید انداخته و همگی به دوربین لبخند می زنند.

مهدی و وکیلش متعجب به یکدیگر نگاه می کنند.

فرهاد و برادرانش لبخند پیروزمندانه ای میزنند و به مهدی نگاه می کنند .

وکیل: (با هیجان ادامه می دهد) جناب قاضی ...سوالی دارم از محضرتون ...دوست دارم همگی به عقلشون رجوع کنن. به نظر شما چند درصد امکان داره یک نفر...کسی رو اتفاقی در راهی ببینه و اتفاقی... تآکید میکنم خیلی اتفافی به اون فرد شلیک کنه و اون فرد اتفاقی کشته بشه... و از قضا برادر متهم دشمن خونی مقتول باشه...به نظر شما همه ی اینها حادثه است یا اتفاقی؟

قاضی با شک به مهدی نگاه میکند. همهمه ای در دادگاه بلند می شود.

وکیل مهدی: ( بلند میشود) جناب قاضی اعتراض دارم ایشون دارن...

قاضی: (با بی تفاوتی) اعتراض وارد نیست... بفرمایید بنشینید

وکیل با ناراحتی می نشیند.

قاضی: (رو به وکیل فرهاد) ادامه بدید

وکیل فرهاد: واقعا ساده انگارانست بخوایم همه اینهارو بی ربط بهم نشون بدیم ...ازجنابعالی تقاضا دارم در حکمتون تجدید نظر کنید. ما به خدوم بودن نیروی های مسلح ایمان داریم, ولی این دلیل خوبی بر بی گناه بودن ایشون نیست... بهرحال اونها هم مثل ما انسان هستند و امکان داره دچار وسوسه های شیطانی بشن...فقط عاجزانه تقاضا دارم عدالت رو اجرا کنید.

داخلی خانه روز

مهدی با لباس نیروی انتظامی روبروی مجید که روی مبلی نشسته, ایستاده و طلبکارانه به مجید نگاه می کند.

مادرگوشه ای از اتاق روی زمین نشسته, مهدی و مجید را تماشا می کند.

مجید: (با تعجب به جلو سمت مهدی خم می شود) تو یدالله صفر زاده رو کُشتی؟؟؟؟ (دستانش را به هم میزند و محکم به پشتی کاناپه تیکه میدهد) آخه تو چطور به تور اینا خوردی؟؟؟

مهدی: توبگو اینا رو از کجا میشناسی؟... اینا چکارن؟

مجید: (با شک) تو اول بگو چطور آزادی هنوز؟

مهدی: (با بی تابی ) هنوز که صحتش ثابت نشده... باید کارشناس قوه قضاییه این موضوع رو تآیید کنه... حالا تو جواب بده

مجید: قضیه مربوط به چند سال پیشه....صرافی داشتن... منم براشون کار میکردم...بعد به مشکل برخوردیم, کارمو جدا کردم... چند سال بعد شنیدم رسما زدن تو کار خلاف

مهدی: (با تمسخر) یعنی قبلش غیر رسمی تو کار خلاف بود بودن؟

مجید: آرررره ...یجورایی

مهدی: جریان این دشمنی خونیتون چیه؟

مجید: کدوم دشنمی؟... بی خودی بزرگش کردن (چشمکی میزند) می خوان جرمتو سنگین کنن...میشناسمشون

مهدی: (با خشم) پس چرا اینقدر از من کینه دارن؟

مجید: اینا کلن از پلیس جماعت خوششون نمیاد... الانم موقعیتی جور شده زهرشونو بریزن

مهدی: (با شک) مطمئنم فقط این نیست...

مادر: (با التماس) مجید قربونت بشم, پسرم تو که میشناسیشون برو باهاشون صحبت کن ...راضیشون کن بگذرن

مجید: باشه بابا... از اولشم معلوم بود کارتون گیر خودمه... خودم درستش میکنم

مهدی: ( با ناامیدی ) تو لازم نکرده برای من کاری بکنی ( با سرعت از اتاق خارج میشود)

مجید: (طلبکارانه) بفرما... برادر بی ادبِ قدر نشناس... خوبی بهش نیومده

مادر سمت مجید می رود و پایین پای مجید می نشیند.

مادر: ( التماس گونه) مجید دورت بگردم... بخاطر من

مجید: (با بی تفاوتی) باشه... ببینم چکار میتونم ( با مبایلش ور میرود)

داخلی ماشین شب

مهدی پشت فرمان در حال رانندگیست. صدای مبایل را می شنویم. مهدی آن را از روی کاپوت ماشین بلند می کند و جواب می دهد.

مهدی:(با بی میلی) سلام مامان

صدای پشت تلفن: (با هیجان) سلام عزیزم...خوبی پسرم؟

مهدی: ممنون

مادر:کجایی؟

مهدی: دارم میام خونه

مادر: آهااا... مهدی جان منو بابات داریم میریم خونه داییت... مجید هم بیرونه... اومدی خونه خودت غذاتو گرم کن

مهدی: چشم

مامان: چشمت بی بلا... خب کاری نداری پسر گللللم؟

مهدی: (با تعجب یک ابرویش را بالا می اندازد) چیزی شده مامان؟

مامان: نهههههههه

مهدی: خیله خب باشه...خوش بگذره بهتون

مادر: ممنون مادر خداحافظ

مهدی با نگرانی گوشی مبایل را روی داشبورد می گذارد.

خارجی حیاط خانه شب

مهدی از درب بیرونی وارد خانه می شود. همه چراغهای داخل خاموش هستند. به درب ورودی داخل خانه نزدیک میشود. سایه ای از پشت پنجره رد می شود. مهدی سرجایش میخکوب می ایستد. آهسته و با احتیاط تفنگش را از غلاف کنار کمرش بیرون می آورد. نوک اسلحه را به سمت پایین می گیرد. آهسته در ورودی را با کلید باز می کند. از کنار دیوار وارد خانه می شود. راهرو را با احتیاط طی می کند. خانه کاملآ تاریک است. دوباره سایه ای را می بیند که از روبرویش رد می شود.

مهدی: (با فریاد) کی اونجاست ؟؟؟ من مسلحم... دستتو بزار روی سرت

ناگهان چراغها روشن می شود. فشفشه ای می ترکد. جمعیتی که در گوشه ای از خانه جمع شده اند دست, هورا و فریاد می کشند.

جمعیت: (با خوشحالی کف می زنند ) هووووو.... تولدت مبارررررررررک

مهدی شوکه چند ثانیه با تعجب به جمعیت نگاه می کند. نفسش را به بیرون پرتاب می کند. تفنگش را در غلاف می گذارد. با لبخند تصنعی به سمت جمعیت می رود.

مجید: ( با شوخی) بابا گفتم این بشر مال سورپرایز نیست. نزدیک بود ههمونو به رگبار ببنده... این سابقه داره

مهدی با افراد جمع دست می دهد و خوشو بش می کند. چند دقیقه بعد مادرش را به کناری می کشد.

مهدی: (با عصبانیت و حالت پچ پچ گونه) مامان این کارا چیهههههه؟ مگه من بچه پنج سالللللم؟ یه تولد ساده مثل همیشه... دیگه چرا همکارامو دعوت کردین؟ آبروی منو بردین

مادر: (با مظلومیت) گفتیم تو این موقعیت یکم روحیت عوض بشه ... اینم ساده ست...کاری نکردیم

چشمان براق مهدی به سمت مجید می چرخد. او با تمسخردر حال خندیدن است .

مهدی: میدونم زیر سر کیه

مادر: مجیدم نگران حالت بود...حالا بیا بریم زشته... بعد صحبت می کنیم

هر دو به سمت جمعیت می روند.

فید

داخلی آشپزخانه شب

مجید در لباس خانگی در حال چایی ریختن درون لیوانی است. مهدی نیز با لباس خانگی سمت مجید میرود. بازوی مجید را محکم فشار میدهد.

مهدی: (تهدید آمیز) تلافی تولد رو سرت در میارم

مجید: (با تمارض) آآآآآآآی دستتتتم... خیلییی خوش گذشت که... بده کلی کادو گیرت اومد؟

مهدی دست مجید را رها می کند و ضربه ای پشت گردنش می زند.

مهدی: بنال ببینم ... با شون صحبت کردی؟؟؟

مجید: ( پر مدعا) آآآآآره بابا... کلی سلام رسوندن... گفتن اتفاقی بوده که افتاده ... تازه از حرفاشونم فهمیدم اون یارو که میگی با پدره درگیر شده بود هم میشناسن

مهدی: (با تعجب) خب پس دردشون چیه؟

مجید روی صندلی درون آشپزخانه می نشیند.

مجید: هیچییی

مهدی: هیچییییی؟

مجید: نه هیچی هم که نه... میگن همین فردا رضایت میدیم... فقط باید یکاری برامون انجام بدی

مهدی: (با دهن کجی) چه کاریییی؟؟؟

مجید: (در حالی که چایی را هورت می کشد با بی تفاوتی ) تو اداره پلیس نفوذیشون باشی

مهدی: چیییییی؟ ( با خشم) مجید...اعصاب ندارم... اذیت نکن...یالا راستشو بگو چی گفتن

مجید: ( کاملا جدی) باور کن... جدی میگم ...

مهدی: ( با استهزا) شوخیشون گرفته؟

مجید: کاری نداره که...یه دوتا خبر براشون ببر, بیار...رضایت که دادن بی خیالشون شو

مهدی: ( براق) معلوم هست چی داری میگی؟ تو انگارمواد بهت نرسیده حالت خوب نیست (با فریاد درحال خارج شدن از آشپزخانه) برو بهشون بگو هر غلطی دلشون می خواد بکنن

مجید: ( با خونسردی) یه راه دیگه ای هم هست

مهدی با تردید بر میگردد و به مجید نگاه می کند.

مهدی: چیییییییی؟

مجید: اون خانمه رو دیدی همیشه باهاشونه؟... خواهرشون...خیلی دختر خوبیه... اصلا قاطیه برنامه هاشون نیست... فوق العاده مهربونه...برادراش جوون میدن براش... اگه بتونی مخشو بزنی میتونه برادراشو راضی کنه

مهدی:( با فریاد و عصبانیت و حالت حمله ) چکااااار کننننم؟

مجید: (از این حالت بر افروختگی مهدی شوکه شده است خودش را جمع و جورمی کند) هیچییییییی..برو تقاص پس بده ...هرکی خربزه میخوره پای لرزشم میشینه

مهدی با تنفر سرش راتکان می دهد و از آشپزخانه خارج میشود.

داخلی کلانتری (اتاق مهدی) روز

در اتاقی مهدی پشت میزی نشسته و با چند ارباب رجوع در حال بحث کردن است.

مهدی: (رو به یکی از ارباب رجوع ها) کیف قاپهای این محل رو بعد از اینکه گرفتیم زندانی شدن...ولی اومده بودن مرخصی ک دوباره کیف قاپی کردن ...اگه دوباره ازشون شکایت کنید این بار دیگه حکم سنگین براشون میبرن... (وکیل مهدی وارد اتاق می شود. به مهدی دست می دهد. مهدی در حالی که صحبت میکند دستش را به سمت او دراز می کند) تا اینجاش وظیفه ما بود. از این بعد کاری از دست ما بر نمیاد... کار خودتونه

زن ارباب رجوع خسته شدیم بسکه رفتیم دادگاه (پوشه ای را از روی میز بلند می کند و با همراهانش از اتاق مهدی خارج می شوند)

مهدی: (رو به وکیل) چه خبر؟

وکیل: (با ناامیدی) از پیش قاضی پرونده میام...کلی با هم حرف زدیم...پرونده رو زیرو رو کردیم... مدارک شاکی صحتش اثبات شده...دادگاه هم طبق مدارک حکم میده

مهدی: ( با نگرانی) خب یعنی چی؟

وکیل: (با منو من کردن) یعنی اینکهههه....امکان داره حکم اعدام بدن

مهدی تا چند ثانیه هاجو واج به وکیل نگاه می کند.

وکیل: (با تآسف سر تکان میدهد) وکیلشو میشناسم از اون شارلاتاناس که برای حل پروندش جعل سند میکنه... شاهد اجاره میکنه...به هر کار کثیفی دست میزنه... جوری هم مدرک جعل میکنه که امکان ثابت کردنش خیلی کمه ...تو یه کاری کن, فقط هر جور شده ازشون رضایت بگیر...همین ...تنها راهت همینه

فید

مهدی تنها در اتاق با اضطراب و نگرانی راه میرود. گاهی پشت میزش می نشیند و با انگشت روی میز ضرب میگیرد. دچار سردرگمیست.

ناگهان بلند می شود به سمت در می رود. در را باز می کند در چهارچوب می ایستد به یک سمت آن با درماندگی تکیه می دهد. به اتاق سرهنگ زل می زند. سرهنگ را از پنجره که در حال صحبت کردن با فردی است می بیند. صدای سرهنگ در سرش می پیچد.

صدای سرهنگ: در پاکی و فداکاری تو شک ندارم...

سرش را با ناامیدی تکان می دهد و پایین می اندازد.

داخلی پارکینگ روز

مهدی در حالی که با شتاب در پارکینگ راه می رود با مبایل خود صحبت می کند.

مهدی: مجید با صفرزاده ها قرار بزار...می خوام یکیشونو ببینم.

درب ماشینی را باز می کند و پشت فرمان آن می نشیند.

داخلی خانه فرهاد روز

مهدی با لباس نظامی وارد اتاقی شبیه به دفتر کار می شود. اتاقی بسیار شیک با دکوراسیونی مدرن. در گوشه ای میزی که پشت آن صندلی چرمی بزرگی است وجود دارد. برادر ها همراه خواهرشان میانه اتاق ایستاده اند. مهدی کنار در می ایستد. خواهر از اتاق بیرون می رود. در حین بیرون رفتن به چشمان مهدی نگاه میکند. مهدی نیز نگاه او را دنبال می کند. وقتی خواهر خارج می شود, مهدی سرش را به سمت برادرها میچرخاند و مشمئز به آنها نگاه میکند. مبلی را در گوشه ای می بیند. بدون تعارف روی آن طلبکارانه لم می دهد.

فرهاد: (با کنایه) خیلی خوش اومدی

دو برادر دیگر فرهاد هر کدام به گوشه ای میروند.

فرهاد پشت میز می نشیند.

فرهاد: خب چی میل داری؟ قهوه, چایی, دمنوش؟؟

مهدی: (با خشم) من اینجا هیچ کوفتی نمی خورم...سریع بگو...چکار باید بکنم؟

فرهاد: (خونسرد با خنده) اینجوری که نمی شه ...بخوایم بده بستون داشته باشیم, باید رفیق باشیم... با دشمنی نمیشه

مهدی چشمانش را کمی جمع می کند و دست به چانه اش می کشد.

مهدی: چایی

فرهاد: (دکمه های کتش را باز می کند) آهااا حالا شد...(خطاب به یکی از برادرها) نیما دوتا چایی بیار تو باغ

فرهاد: (رو به مهدی) پاشو بریم باغ رو ببینیم...خوشت میاد

خارجی باغ فرهاد روز

فرهاد و مهدی در باغ سرسبزی در حال قدم زدن هستند.

مهدی: باغ قشنگیه

فرهاد: کار دست پدرمه... خیلی با ذوق بود ...فقط یکم خشن بود...برای خودشم زیادی دشمن تراشیده بود.

مهدی: منو که احتمالا جزو دشمناش حساب نکردی؟

فرهاد: (با خنده) نه بابا ... دشمناش از جنس خودش بودن

مهدی: فرصت نشده بخاطر اتفاقی که افتاده ازتون عذر خواهی کنم ... میدونید که...فقط یه اشتباه بود.

فرهاد: (به نشانه تآیید سر تکان می دهد) اوهههووووم

به کنار قفس بزرگی از پرنده ها می روند. خواهر مسعود در گوشه ای بیرون از قفس, دور از آنها در حال غذا دادن به پرنده هاست. گه گاهی سرش را برمیگرداند و به فرهاد و مهدی نگاه می کند.

مهدی نیز به او نگاهی می اندازد.

فرهاد: (رو به خواهرش) پریسا...بیا اینجا...با هم آشنا شید

پریسا انگار که صدایی نشنیده است با بی تفاوتی از آنجا دور می شود.

فرهاد: (با خجالت اَبروانش رابالا می اندازد و لبخند مصنوعی می زند ) یکم گوشه گیره (روبه مهدی ) بیا اینارو ببین

قفس, پر از پرنده های رنگارنگ است.

فرهاد: پدرم همه اینارو از آمریکای جنوبی آورده... عاشق اینا بود.

مهدی: قاچاق؟

فرهاد: بیخیال بابا

مهدی: قشنگن...خب حالا که به توافق رسیدیم... و قبول داری کارم عمدی نبوده, پس...فردا بیا رضایت بده


فرهاد: (با صدای بلند می خندد) مارو چی فرض کردی داداش؟...همین جوری خشکو خالی که نمی شه ...صد درصد رضایت می دم... من به خوش قولی معروفم...ولی فقط اول باید امتحات پس بدی ...چند تا کار انجام بده, خودتو به ما ثابت کن... بعد رضایت که میدم هیچ... هر ما یه پول حسابی هم به حسابت وایرز میشه ...بهرحال ما اینقدرهم بی انصاف نیستیم... مزد زحماتت تمامو کمال داده میشه

مهدی: (در حالی که از خشم دندانهایش را بهم فشار میدهد) دقیقا باید چکار کنم؟

فرهاد: ما یه رابط توی اداره پلیس می خوایم ...کسایی رو دستگیر کنی...یه ...

مهدی: (به میان حرفش می پرد) کیا؟

فرهاد: رقبامون...(ادامه می دهد) یه کارهایی داریم کمکمون کنی بدون مانع انجام بشه

مهدی: (چشمانش را نازک میکند و به فرهاد خیره می شود) آره دیگه ...می خواید حسابی خودمو آلوده کنم که راه برگشتی نداشته باشم

فرهاد: (با حالت تمسخر) دقیقآ..که تا آخر با ما بمونی ...چون واقعا بهت احتیاج داریم

نیما با سینی چای به آنها نزدیک می شود.

فرهاد: همین

نیما سینی چایی را مقابل فرهاد و مهدی میگیرد. هر دو استکان چایی را از سینی بلند می کنند. نیما سینی به دست گوشه ای می ایستد.

مهدی: همیییییین؟

فرهاد : ( با تمسخر) آآآره همین...کار سختی نیست...کم کم رو دور می فتی

مهدی با بی میلی سرش را تکان می دهد. فرهاد دستش را به سمت مهدی می آورد.

فرهاد: ( در حالی که دست مهدی را می فشارد) برای استارت کارت, یه بچه پروی هست می خوام حذفش کنی..از پخش کننده های مواده ...داره کار مارو تو منطقه کساد میکنه ...زورمون بهش نمی رسه... گردن کلف زیاد دورو برشه

مهدی: به چه اتهامی؟

مسعود: دیگه این کار خودته

مهدی لبخند مشمئز کننده ای می زند.

خارجی خانه مهدی روز

مهدی را از نمای دور, درون ماشینی می بینیم. از ماشین پیاده می شود. کلید می اندازد و به درون خانه می رود. پریسا از ماشینی پیاده می شود. به در خانه مهدی می رود و زنگ آیفون را فشار می دهد.

داخلی خانه روز

مادر مهدی گوشی آیفون را بلند می کند. تصویر خانمی را از پشت آن می بیند.

مادر: بفرمایید

تصویر پریسا پشت آیفون: سلام عذر می خوام...با آقای مهدی امینیان کار داشتم ...

مادر آیفون را می گذارد. بسرعت چادر سفید گلداری را از روی جا لباسی نزدیک آیفون برمیدارد و سر میکند.

خارجی روبروی درب خانه روز

در باز می شود مادر در قاب در ظاهر می شود. چشمانش برق می زند. خنده کوچکی روی لبانش است.

مادر: (با روی گشاده) بله عزیزم بفرمایید...

پریسا( با لبخندی ملیح): سلام می بخشید مزاحمتون شدم... با آقا مهدی کار مهمی داشتم... اگه امکانش هست

مادر: بله حتما... بفرمایید داخل

پریسا: مزاحم نمیشم همینجا خوبه

مادر: (کنجکاوانه) ببخشید بگم کی باهاشون کار داره؟

پریسا: اِمممم...از دوستانشون هستم

مادر سر تکان می دهد و به داخل خانه می رود. پریسا با اضطراب قدم می زند.

مهدی جلو در ظاهرمی شود. پریسا از استرس دستانش را بهم می مالد.

پریسا: (با صدایی لرزان) سلام

مهدی: (با تعجب) سلام...شما اینجا چکار می کنید؟ ...آدرس اینجا رو از کجا پیدا کردید؟

پریسا: از برادرتون گرفتم

مهدی: آهااا...بفرمایید در خدمتم

پریسا: (با منو من)... ببینید من میدونم برادرم از شما چی می خواد... خواهش می کنم به خواسته اش عمل نکنید... هم شما رو تو دردسر میندازه هم خودشو

مهدی: راستش رو بخواید...خودمم تمایلی به این کارا ندارم, ولی فعلا مجبورم...میدونید اگر برادرتون سر لج بیفته و رضایت نده امکان داره حکم اعدام صادر کنن؟...شما جای من بودید چکار می کردید؟

پریسا: (قاطعانه و محکم) من ترجیح میدم با شرافت بمیرم تا اینکه یه زنده ی بی شرف باشم

مهدی: (پوزخندی می زند) اگه پاتون لبه دار بود بازم میتونستید کلمات قصار تحویل دیگران بدید؟ بهتر نبود به جای اینجا اومدن, برادرتون رو راضی میکردید رضایت بده؟

پریسا: (با عصبانیت در چشان مهدی زل میزند) قبلا این کارو کردم ولی فایده نداشت... انگار همکاری با شما خیلی بیشتر از احترام خواهر و برادری می صرفه...برادرای من خرده خلافکارن ولی وقتی پشتشون به یه پلیس گرم باشه جرآت خلافهای بزرگ هم پیدا می کنن...اگه شما باشون همکاری نکنین اونا هم دست می کشن

مهدی: ( خونسرد) این که اونا می خوان چکار کنن برای من مهم نیست ...من می خوام خودم رو از این مهلکه نجات بدم

پریسا: (قدمی به جلو می آید و در چشمان مهدی خیره نگاه می کند) پدرمو ازم گرفتید... دست از سر برادرهام بردارید...

مهدی: (نیز یک قدم به جلو می آید) برادرهاتون دست از سر من بر نمیدارن...خانم محترم

مهدی: (به طرف درب خانه بر میگردد و خطاب به پریسا) اگه کاری ندارید من باید برم ...خوشحال شدم از دیدنتون

پریسا با عصبانیت به سمت ماشینش می رود. مهدی رفتن او را دنبال می کند.

داخلی خانه مهدی روز

مهدی روی مبل نشسته و در فکر فرو رفته است. مادر کنار او روی مبل می نشیند.

مادر: (با کنایه) تو فکری مهدی جان؟...خانمه کی بود؟... چقدر ناز بود.

مهدی: (با تعجب به مادر نگاه می کند) خواهر یکی از آشناها بود.

مادر: (با شیطنت) اون که گفت دوستته...حالا بماند...من که خیلی ازش خوشم اومد...دختر خوبیه...می خوای بریم خواستگاریش؟

مهدی: مامااااان تو چطور تو یه نگاه فهمیدی دختر خوبیه؟

مادر: (با تندی) من زنم...این چیزارو خوب تشخیص میدم

مهدی: آره درست تشخیص دادی ...ولی بدرد هم نمیخوریم

مادر: چراااااا؟

مهدی: (آهسته به حالت زمزمه) چون همیشه از اونی که خوشت میاد, ازدواج کردن باهاش محاله

مادر: چی میگی.؟...من دیگه این بار برات میرم خاستگاری... کاری هم به موافقت تو ندارم... اون از دادشت که پیر پسر شد, اینم از تو...من حالیم نیست...من نوه می خوام ...(با بغض ) می خوای آرزو به دل بمیرم؟

مهدی: (با خنده ) مامااااان ترو خدا اشک نریز ...این خانمه دختره همونیه که اشتباهی بهش شلیک کردم...حالا بیام بگیرمش؟

مادر: (سریع گریه را قطع می کند) واااااای ...نههههههه..پس هیچی... خوب نیست ...تا آخر عمر بهت سرکوفت میزنه...حیف شد

مهدی:( با حسرت) آرررره حییییف

این صحنه ها را با ریتم تند و موزیک می بینیم.

خارجی کوچه روز

مهدی همراه با چند پلیس و نیروی ویژه زنگ در خانه باغی را می زنند.

مردی با هیکل ورزشکاری, با ریشو سبیل بلند درب را باز می کند. مهدی برگه ای را به او نشان می دهد و بزور وارد خانه باغ می شوند. ثانیه ای بعد مهدی در حالی که به دستان مردی از پشت دستنبد زده و او را به جلو هل می دهد, بیرون می آید. پشت سر او دیگر پلیس ها و نیروهای ویژه به همین صورت افرادی را با هیکل ورزشکاری که شبیه محافظها هستند, دستگیر کرده اند و با زور به بیرون هدایت می کنند.

مردی که مهدی دستگیر کرده: (با فریاد و عصبانیت) مگه چکار کردم؟ به چه جرمی؟

مهدی خیلی بی پروا و جلو چشم همه دست در جیب پیراهنش می کند و بسته ی کوچکی را که پودر سفید رنگی درون آن است, بیرون می آورد. جلوی صورت او می گیرد و تکان می دهد.

مهدی : (خونسرد) به خاطراین

مجرم: (با تعجب و عصبانیت) این که مال من نیست ...از جیب خودت درآوردی...آییییی ملت دارن بهم تهمت میزنن

مهدی: ساکت... کسی حرف تو رو باور نمی کنه

سریع کات می خورد.

داخلی ماشین مهدی روز

مهدی در حال رانندگی به گوشی اش نگاه می کند. پیامی آمده. بالای صفحه گوشی نوشته فرهاد صفرزاده. در متن پیام نوشته شده کلانتری 14 کریم منصوری

خارجی خیابان روز

لانگ شات از سر در کلانتری 14

داخلی کلانتری روز

مهدی وارد اتاقی می شود که چند مآمور نیروی انتظامی آنجا هستند.

مهدی: (رو به یکی از مآمورها) لیست بازداشتی های امروز و مدرک جرمشون رو می خوام.

مهدی وارد اتاقی می شود. روی میزی آلات جرم ردیف شده اند. کنارهرکدام روی برگه ای اسم فردی نوشته شده. روی یکی از برگه ها, کنار بسته ای نام کریم منصوری نوشته شده است.

بسته را باز میکند اطرافش را نگاه می کند و پلاستیکی که پودری سفید درون آن هست را بیرون می آورد. و پلاستیک دیگری حاوی پودر سفید جایگزین آن می کند.

داخلی راهرو کلانتری روز

مردی را می بینیم که پلیسی بازوی او را گرفته است و به سمت جلو هدایت میکند. مهدی از کنار آنها رد می شود و چشمکی به او می زند. نیش فرد مجرم باز می شود.

داخلی یکی از اتاقهای کلانتری روز

پلیسی پشت میزی نشسته و بسته ای را که مهدی دست کاری کرده باز می کند. تا پودر را می بیند اخم می کند. آن را بو می کشد و مقداری از آن می چشد.

پلیس پشت میز: (با عصبانیت) اینکه نمکه

مجرمی که مهدی به او چشمک زد: (با نیش باز) من که گفتم اشتباه شده

پلیسی که مجرم را با خود آورده بود: (با تعجب و فریاد ) من خودم چشیدمش...هروئین بود

پلیس پشت میز: ( با تآسف سر تکان می دهد و بسته را به گوشه میز پرتاب می کند) آزادش کنید.

پلیس کنارِ مجرم هاجو واج درحالی که مجرم می خندد به او نگاه می کند.

داخلی دفتر فرهاد شب

مهدی و فرهاد در اتاق تنها نشسته اند.

فرهاد: تو این مدت واقعا گل کاشتی...اگه این کارم انجام بدی قول میدم رضایت بدم...فقط یکم خطرناکه

مهدی: (با شک) چه تضمینی هست که رضایت بدی ؟

فرهاد: تضمینش اینه که هنوز خیلی بهت احتیاج دارم...نمی خوام از دستت بدم ...نیروی خوبی هستی

مهدی با حالت مشمئز کننده ای به او نگاه میکند.

مکث طولانی

مهدی: (با بی میلی) کامل توضیح بده

فرهاد: یه کامیون قراره از زاهدان بیاد سمت تهران... بارش ظاهرآ مواد غذاییه...یه سری چیزهارو بین جعبه ها جاساز کردیم... باید از پلیس راه ردش کنی

مهدی: اونجا برای گشتن کامیونها از سگ مواد یاب استفاده میکنن...کاری از دست من بر نمیاد

فرهاد: (با بی تفاوتی) دیگه خودت می دونی...یه جور حلش کن

مهدی با خشم به فرهاد نگاه می کند.

خارجی پلیس راه روز

کامیونی به پلیس راه می رسد. مآموری با تابلوی ایست جلوی او را می گیرد. کامیون در محوطه ای کنار جاده پارک می کند.

مهدی با چند پلیس کنار اتاقکی در پلیس راه, مشغول خوشو بش کردن هستند. مهدی با دقت اطرافش را می پاید. سمت دیگر جاده ماشین مدل بالایی با شیشه های دودی همزمان با کامیون می ایستد. چشم مهدی به ماشین می افتند. گوش مهدی را می بینیم که هندز فری بدون سیمی روی آن است. پنجره ماشین پایین می آید. فرهاد را می بینیم که در حال حرف زدن با مبایل است و به مهدی نگاه می کند.

فرهاد: خودشه... همین کامیونه...فقط حواست باشه... اگه چیزی پیدا کنند هممون به فنا می ریم

مهدی سرش را به علامت مثبت تکان می دهد.

راننده کامیون پیاده می شود. در بار ماشین را باز می کند.

افسردرجه دارِ کنار مهدی: (رو به سربازی با صدای بلند ) ناصری برو سگ رو بیار

مهدی: (خطاب به افسر) ولش کن بزار کارشو بکنه... خودم میارم

به سمت اتاقکی میرود.

داخلی اتاقک روز

سگی درآنجا با طنابی بسته شده است . مهدی کنار سگ می نشیند. دستی به سر او می کشد. سگ آرام ایستاده است. از جیب شلوارش چیزی بیرون می آورد. کف دستش می گذارد و جلوی پوزه ی سگ میگیرد. سگ آن را با اشتها می خورد. ثانیه ای بعد سگ روی زمین می نشیند. زوزه ای می کشد و به خواب می رود.

مهدی از پیش او بلند می شود. به بیرون می رود.

مهدی: (رو به پلیسها) سگه انگار بی هوشه... مگه دارو هاشو سر وقت نمی دین؟

افسر: (رو به سرباز با عصبانیت) ناصری مگه داروهاشو ندادی؟ باز نعشه شده

سرباز: چرا سروان بخدا سر وقت دادم

افسر:(خطاب به مهدی) بعضی وقتا اینجوری میشن ...خودمون باید بگردیم

مهدی: مشکلی نیست... همه با هم چکش می کنیم زود تر تموم شه

گوش مهدی را می بینیم.

صدای فرهاد: حواست باشه ته ماشین سمت چپ رو نگردن

مهدی وارد کامیون میشود. چند نفر با یونیفرم نظامی در حال زیرو رو کردن بسته هایی هستند .درون بعضی ها را باز می کنند, بعضی ها را تکان می دهند. مهدی سمت چپ ته کامیون میرود. چند جعبه را وارسی می کند. وقتی بقیه بیرون می روند او نیز بیرون می آید.

مهدی: (رو به افسر) مشکلی نداره... بزار بره

داخلی(ماشین فرهاد) روز

فرهاد را می بینیم که صحبتهای مهدی را می شنود. لبخند می زند. به برادرش که بغل دست او نشسته نگاه می کند و سرش را به نشانه تآیید تکان می دهد.

خارجی جاده روز

کامیون حرکت می کند. آنسوی جاده فرهاد, ماشین را روشن می کند و به دنبال کامیون راه می افتد. پشت ماشین فرهاد, با فاصله زیادی پراید سفیدی را می بینیم که کاپوت ماشینش را بالا زده و در حال ور رفتن با ماشین است. وقتی ماشین فرهاد حرکت می کند, راننده پراید کاپوت ماشین را می بندد و به مهدی که آن سوی جاده ایستاده نگاه می کند. مهدی با سر به او علامت می دهد.

راننده سریع سوار ماشین می شود و به دنبال ماشین فرهاد و کامیون حرکت می کند.

مهدی پوزخندی می زند.

فلش بک

داخلی کلانتری روز

مهدی روبروی میز سرهنگ نشسته است.

سرهنگ: مدتی سرگرمشون کن ظاهرآ براشون کار کن. ما هم با تو همکاری می کنیم ...حتی اگه قضیه ی حکم تو هم در میون نبود باید برای گیر انداخنشون اینکارو میکردی. به پلیس مبارزه با مواد هم اطلاع میدم باهات همکاری کنن.

خارجی خیابان روز

(نمای متحرک) کامیون و ماشین فرهاد وارد شهر می شوند. پراید نیز همچنان به دنبال آنهاست.

کامیون و ماشین فرهاد روبروی پارکینگی می ایستند. چند دقیقه بعد پارکینگ باز می شود و هر دو ماشین به داخل می روند. پراید چند متر دورتر از پارکینگ می ایستد.

راننده پراید: وارد پارکینگی شدن...دستور چیه؟

صدای مهدی: فعلا کاری نکنید...منم دارم میام اونجا

داخلی ماشین مهدی شب

آسمان تاریک را از پشت شیشه ماشین می بینیم. مهدی کلافه پشت فرمان نشسته و بغل دست او همکارش. هر دو به درب پارکینگ خیره شده اند. مهدی روی صندلی جابه جا می شود و از خستگی نفسش را به بیرون پرتاب می کند.

داخلی ماشین پراید شب

چند متر دورتر پشت سر مهدی در پراید سفید, راننده دوربین کوچک فیلمبرداری ای را که در جلوی شیشه ماشین گذاشته است, تنظیم می کند. همکار بغل دست او لب تابی روی پایش گذاشته. در مانیتور تصویر به چهار قطعه تقسیم شده است. تصویر درب پارکینک, پشت بام و دو تصویراز زوایای دیگر کوچه.

داخلی ماشین مهدی شب

همکار مهدی: شاید بیرون نیاد... تا کی باید اینجا بمونیم؟ مطمئنی مواد رو از اینجا خارج می کنن؟

مهدی: اینجا پایین شهره... مطمئنم هیچ خونه و اقامتگاهی اینجا نداره... حتمآ از اینجا خارجش میکنه.

همکار مهدی: چرا الآن نریزیم تو خونه با مواد دستگیرشون کنیم؟

مهدی: چون اونوقت راحت میتونه حاشا کنه که مواد توی بسته ها بوده و اطلاعی نداشته...میتونه گردن کارخونه مواد غذایی بندازه...می خوام وقتی دست خودش باشه دستگیرش کنم...باید تا صبح صبر کنیم. دو ساعت دیگه تو برو...صالحی میاد جای تو منم خودم فعلآ هستم.

ناگهان درب پارکینگ باز می شود. هردو با نگرانی بهم نگاه می کنند. ماشین فرهاد بیرون می آید و مهدی پشت سرش حرکت می کند.

مهدی دستش را به سمت گوشش می برد.

مهدی: علی تو از جلوی پارکینگ تکون نخور... اگه کامیون بیرون آومد تعقیبش کن...(رو به همکارش) زنگ بزن نیرو بفرستن

نمای متحرک

خارجی خیابان شب

ماشین مهدی را در حال تعقیب ماشین فرهاد می بینیم.

داخلی ماشین مهدی شب

همکار مهدی: (با شک) مطمئنی جنسا الآن با اونه ؟ چرا باید همچین ریسکی کنه؟ میتونه بعدآ بیاد سراغشون... اصلا چرا آدم نفرسته؟

مهدی: اگه باهاش باشه چی؟... منم نمی تونم ریسک کنم... همین الان باید بگردمش

خارجی خیابان شب

مهدی سرعت ماشین را زیاد می کند و جلوی ماشین فرهاد می پیچد.

ماشین فرهاد و مهدی هر دو بشدت ترمز می گیرند. دو ماشینِ همراه مهدی نیز می ایستند. مهدی و فرهاد از ماشین پیاده می شوند.

فرهاد: (با عصبانیت خطاب به مهدی ) چکار می کنی ؟؟؟

مآموران همراه مهدی نیز از ماششینهایشان پیاده می شوند.

مهدی: (با قاطعیت خطاب به مآموران) ماشینو کامل بگردید...

فرهاد نزدیک مهدی می شود. سینه سینه او قرار می گیرد.

فرهاد: (با تنفر) میدونستم نمیشه بهت اعتماد کرد ...واقعا فکر کردی اینقد احمقم ؟...(با پوزخند) خوووب بگرد...هیچی پیدا نمی کنی

مهدی با نگرانی سمت ماشین مسعود می رود. نیروهای مهدی در حال زیرو رو کردن ماشین هستند.

یکی از نیروها رو به مهدی: چیزی نیست

مهدی به همکارش که کنار ماشینشان ایستاده نگاه می کند. او به نشانه تآسف سر تکان می دهد.

همکار مهدی: (خطاب به نیروها) بزارید بره

مآمورها از ماشین دور می شوند. فرهاد و همراهش سوار ماشین می شوند. فرهاد باز هم پوزخندی به مهدی می زند. گاز می دهند و دور می شوند.

مهدی درمانده و ناامید روی جدول خیابان می نشیند. سرش را میان دستهاش می گیرد.

ولی ناگهان انگار که چیزی به خاطرش آمده باشد, بلند می شود به سمت ماشین می رود.

داخلی ماشین مهدی شب

مهدی: (رو به همکارش) لب تاب رو روشن کن. (مبایل را کنار گوشش می گذارد) الو علی... هنوز اونجایی ؟

داخلی ماشینن پراید شب

از درون پراید درب پارکینگ را می بینیم.

علی: بله جناب سروان

صدای مهدی: غیراز ماشین فرهاد, کسی دیگه ای بیرون نیومد؟

علی: نه هیچکس...فقط مردم محله رفت آمد دارن

مهدی: حواستون به پشت بوم بوده ؟

علی: بله کاملآ...خبری نبود

مهدی: خیلی خوب... کل فیلمهارو برام بفرست

داخلی ماشین مهدی شب

مانیتور لب تاپِ روی پای همکار مهدی را می بینیم. فایلی در حال لود شدن است. فایل باز می شود. فیلم کوچه ای را که فرهاد از آن خارج شد, می بینیم.

مهدی فیلم را با دور تند چند بار نگاه می کند. در فیلم فقط بیرون آمدن ماشین فرهاد و رفتو آمد همسایه ها را می بینیم.

مهدی: (خطاب به همکارش بطور ناگهانی) اینجا بایست .

در تصویر, سه خانه بعد از درب پارکینک, زنی مانتویی باعینکی بزرگ بر چشم و کیف بزرگِ ورزشی بروی دوشش, از خانه خارج می شود. زن سرش را پایین انداخته است.

مهدی: روی این زن زوم کن ...نگهش دار

تصویر زوم می شود و می ایستد. صورت زن که زیر عینک مخفی شده است مشخص نیست.

مهدی: کفششو نگاه کن ...این کفش زنونه نیست ؟

همکار مهدی: اسپورته ...زنونشم هست.

مهدی: پاهاش برای یه زن بزرگ نیست؟

همکار مهدی: (لب و لوچه اش را به حالت مطمئن نبودن کج می کند ) یعنی می گی مرده؟

مهدی: آره امکانش هست...استایلش به یکی از برادرهای فرهاد می خوره....ببینش ...خوب دقت کن...برای زن بودن یکم ضمخته

همکار مهدی: آره...برای مرد بودن هم خیلی ظریفه

مهدی: کیفشو ببین... اون حجم از مواد دقیقآ توی چنین کیفی جا میشه

همکار مهدی: این فیلم برای سه ساعت پیشه ...اگرم حدست درست باشه, تا حالا کیفو مخفی کردن...به علی بگو اول بره این خونه ای که زنه ازش بیرون اومده رو بگرده ...شاید ما اشتباه می کنیم.

خارجی کوچه پارکینگ شب

علی روبروی در خانه ای ایستاده و همچنان که مبایلش را کنار گوشش گرفته, مرتب زنگ و در می زند. علی به سمت ماشین پراید بر می گردد.

علی: کسی درو باز نمی کنه

صدای مهدی: خیلی خب ...با نیروها برید تو پارکینگ

داخلی پارکینگ شب

مهدی, علی و چند نیروی دیگر کنار کامیون ایستاده اند. تمام بسته های داخل کامیون بصورت بهم ریخته روی هم افتاده اند .مهدی

علی: همه جارو گشتیم... چیزی نیست... به خونه های دیگه هم راه نداره... درِ مخفی ای ندیدیم

داخلی خانه پارکینگ شب

مهدی وارد خانه پارکینگ می شود. سمت دیوارها می رود. به بعضی از قسمتهای دیوار مشت میزند. به آشپز خانه میرود. آشپز خانه با کابینت سفید پوشیده شده است. هیچ چیز غیر طبیعی در آنجا دیده نمی شود. با ناامیدی از آشپزخانه خارج می شود, ولی ناگهان بر می گرد. درِ تک تک کابینت ها را باز می کند. لبخند پیروزمندانه ای می زند.

مهدی: بچه ها بیاید اینجا رو ببینید.

علی و بقیه نیروها به سرعت خود را به آشپزخانه می رسانند. درون یک کابینت را می بینیم که حفره ی بزرگی ته آن ایجاد شده است. درون خانه مجاور از حفره دیده می شود.

خارجی خیابان روز

چند ماشین پلیس و ماشین مهدی را جلوی خانه فرهاد می بینیم. مردی در را باز می کند.

یکی از مآمورها: می خواستیم خونه رو بازرسی کنیم... مجوز داریم...برو کنار.

ماشینها آهسته وارد باغ میشوند.

نگهبان: (با اعتراض) کجاااااا؟ من باید با رییسم هماهنگ کنم

مهدی سرش را از پنجره ماشین بیرون می آورد.

مهدی: (به کنایه خطاب به نگهبان) من قبلا با رییسم هماهنگ کردم.

داخلی خانه فرهاد روز

مهدی, چند نیروی پلیس, فرهاد و برادرانش در سالن پذیرایی روبروی هم ایستاده اند.

مهدی: (رو به برادران) خب... خودتون اعتراف کنید... (به برادر لاغراندام نگاه می کند) ما میدونیم جنسهارو با لباس زنونه خارج کردید.

برادر لاغر اندام نگاهش را برمیگرداند.

فرهاد: (کلافه) توهُم زدید... نمی دونم چی میگید.

برخی از نیروها در اتاق های مجاوردر حال گشتن خانه هستند. سگی را نیز در بین آنها می بینیم.

مهدی: خب پس دلیل اینکه برادرتون با لباس زنونه, با یک کیف ورزشی بزرگ از خونه خارج شده چیه؟ ( با کنایه رو به برادر لاغر) باشگاه زنونه میری یا می خواستی کلیپ برای اینستاگرام پر کنی؟؟ الان اگه چیزی هم پیدا نکنیم همین برای متهم کردنتون کافیه...با اعتراف جرمتون سبک تر میشه

برادر لاغر: (با منو من) لباس زنونه کدومه؟

یکی از نیروها وارد سالن می شود. کنار مهدی می ایستد و آهسته در گوش او چیزی می گوید.

مآمور: چیزی پیدا نکردیم

مهدی: (روبه برادر ها) خب پس همه بازداشتید.

ناگهان پریسا با عصبانیت وارد اتاق می شود. روی یک صندلی می نشیند.

پریسا: (با خشم رو به مهدی) بلاخره کار خودتو کردی

مهدی:(حق به جانب) من فقط به وظیفم عمل کردم...برادرهای جنابعالی بلاخره یه روزی چه با من, چه بی من, این کار کثیف رو شروع می کردن...چون طماعو حریصن ...من نذاشتم بیشتر از این توی لجن فرو برن... الان با جرم سبک تر محاکمه میشن......در واقع بهتون لطف کردم ...البته من اینجا وظفیه ندارم به شما توضیح بدم...می تونید بیاید کلانتری

مهدی برمیگردد. قصد خارج شدن از سالن را دارد که پریسا جلوی او را می گیرد. به او نزدیک می شود...در چشمان او زل می زند.

پریسا: (با صدایی آهسته) دست از سر خانواده ی ما بردار ...اون بیرون پرنده ها دارن عذاب میکشن..آزادشون کن

پریسا از اتاق بیرون می رود. مهدی با تعجب رفتن او را دنبال می کند. لبخند پیروزمندانه ای میزند.

مهدی: (رو به نیروهایش) بریم تو باغ... میدونم کجاست

خارجی باغ فرهاد روز

مهدی و نیروها به سمت قفس پرنده ها می روند. عده ای از آنها وارد قفس می شوند. بعضی قفس های کوچکتر را زیرو رو می کنند. برخی دیگر زمین را شخم میزنند.

مهدی, علی, فرهاد و برادرها بیرون از قفس پرنده ها ایستاده اند. فرهاد و برادرهایش با ترس و تعجب به یکدیگر نگاه می کنند. ناگهان یکی از مآمورها پلاستیک بزرگ مشکی رنگی, از زیر زمین بیرون می کشد. مهدی به فرهاد نگاه می اندازد و پوزخندی می زند. نیروها با خوشحالی دست از کار می کشند. فرهاد نزدیک مهدی می آید.

فرهاد: (آهسته کنار گوش مهدی) این دفعه رو بی خیال شو...رضایت میدم

مهدی: (با تنفر) دیگه برام مهم نیست...همینکه از یه جنایت بزرگ جلوگیری کردم برام کافیه.

مهدی از کنار فرهاد دور می شود.

مهدی: (رو به یکی از مآمورها) به هر سه شون دستبند بزنید, ببریدشون آگاهی

در حین رفتن, پریسا را می بینیم که پشت پنجره ایستاده و محزون صحنه را تماشا می کند. نگاه او و مهدی تلاقی می کند. مهدی با چشمانی غرق تشکر به او خیره می شود.

خارجی محوطه بیرونی دادگاه روز

مهدی و وکیلش, از دادگاه بیرون می آیند. دوستانش در بیرون از دادگاه به اوتبریک می گویند. مهدی با آنها دست می دهد وخوشو بش می کند.

پشت سر مهدی فردی که با پدرمسعود درگیر شده بود, از دادگاه بیرون می آید. مهدی خطاب به دوستانش او را نشان می دهد.

به دنبال او خواهرفرهاد بیرون می آید. مهدی سمت او میرود. پریسا می ایستد.

پریسا: (غمگین و جدی) تبریک میگم

مهدی: (با روی گشاده) ممنونم... کمک شما هم در معرفی شاهد, برای تبرئه من خیلی موثربود.

پریسا: خواهش می کنم... به هر حال حقیقت یه روز مشخص میشد...برادرهای من هم باید تقاص پس بدن

مهدی: چون بار اولشونه و بخاطر همکاری...شما تخفیف میخورن

پریسا: امیدوارم

مهدی: (متواضعانه) ای کاش میتونستم بیشتر کمکتون کنم...الان دیگه مسئولیت زندگی فقط روی دوش شماست...تنهایی سخته

پریسا: تنها نیستم...پیش اقوام مادریم بر میگردم

مهدی: که اینطور...خیلی خوبه...خیالم راحت شد

پریسا چند ثانیه ای با تعجب به او نگاه می کند.

پریسا: خب...من دیگه باید برم...از آشنایی با شما خوشحال شدم

مهدی: منم همینطور...(انگار چیزی می خواهد بگوید) اِممممم

پریسا: (در حال ترک محل بر می گردد. انگار منتظر چیزی باشد) چیزی می خواستید بگید؟

مهدی: (با تردید) نععع

پریسا: (با شک) پس... خداحافظ

مهدی: خداحافظظظظ

مهدی با حسرت رفتن او را دنبال می کند ... دوربین بالا می آید. او به جمع دوستانش باز می گردد.

پایان


۷
۰
زری محمدی
زری محمدی
فیلمنامه نویس. ایده پرداز
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید