بعد سال ها اومدم پارک لاله یکم منقلبم خیلی کمتر از حد انتظارم درست پونزده شونزده سال پیش اینجا پاتوقم بوده همین جا تو این میدون پارک باهاش آشنا شدم و بعدش تا چهار سال تقریبا اینجا پلاس بودیم زیر همین در خت ها همین چمن ها شاهدن چقدر خودش رو مالید بهم تا ارضا شد، توی همین پارک کلی بهم قول خوشبختی داد ولی تو اولین مشکل گذاشت رفت درست همین جا ... صدای کلاغ ها آزار دهنده است و آخ از پاییز و پاییز و پاییز اما اونجوری که فکر میکردم اذیت نشدم انگاری کلی به بلوغ رسیدم بزرگ شدم منطقی شدم و هیچ حسی به اون و حرف های و کاری که کرد ندارم الان یک بخش جدیدی از زندگیم شروع شده تو سی و هفت سالگی دارم با سن و سالم آشتی میکنم به نگاه مردم کاری ندارم، و از دیروز وارد این شدم که یک زبان جدید یاد بگیرم و برم دنبال کارهای مهاجرت ، چقدر گذشت زمان عجیب التیام بخش هست اه هفت هشت سال پیش اومده بودم اینجا الان باید قلبم رو چنگ میزدم اما خوشبختانه الان به تخمم هم نیست و دارم این پارک دوست داشتنی رو یکبار دیگه یک جور دیگه توی یک سن دیگه تجربه میکنم و برا همیشه ازش ممنونم که از زندگیم رفت هرچند باید بهتر میرفت ولی خب بلد نبود دیگه به کیرم