
گاهی وقتها بدن آدم زودتر از خودش میفهمد که چه خبر است.
برای من، این فهم در قالب یک گلودرد عجیب آمد. نه تب داشتم، نه سرماخورده بودم، اما گلوی من سنگین بود، انگار چیزی در آن گیر کرده باشد.
نقطهی شروع
ماجرا از وقتی آغاز شد که به ترکیب اندیشههای یونگ و گلهای باخ رسیدم. فهمهایی داشتم که برایم تازه و ارزشمند بودند. دلم میخواست آنها را با دیگران در میان بگذارم، بهخصوص با کسانی که روانشناسی میدانستند.
اما بیشتر وقتها به جای شنیدهشدن، با تمسخر یا برچسب «خودبرتربینی» روبهرو میشدم.
رنجِ نفهمیدهشدن
این برایم از هر چیزی سختتر بود: نفهمیدهشدن.
من نمیخواستم کسی تحسینم کند؛ فقط میخواستم کسی حوصله کند و بشنود. حتی استادم تا حدی مرا درک میکرد، اما بعد از یک جایی دیگر نمیتوانست. و من دوباره میماندم با یک عالمه حرف و تجربهی گیر کرده درونم.
وقتی بدن سخن میگوید
بدنم اما کوتاه نیامد. گلویم شروع کرد به اعتراض. انگار میخواست به جای من بگوید:
«چیزی در این آدم گیر کرده، چیزی که راهی برای بیرون آمدن پیدا نمیکند.»
پیدا کردن راه رهایی
کمکم یاد گرفتم راه دیگری برای بیان پیدا کنم:
نوشتم، حتی اگر هیچکس نخوانَد.
با آدمهای معدودی که حس میکردم ظرفیت شنیدن دارند، حرف زدم.
و مهمتر از همه، پذیرفتم که ارزش فهمهای من وابسته به شنیدهشدنشان نیست.
پیامی که گلویم داشت
گاهی گلویم هنوز یادم میآورد که «راه بیان» بخش مهمی از زندگی من است. اما حالا دیگر میدانم قرار نیست همه بفهمند؛ کافی است خودم صدایم را جدی بگیرم.
از گلو تا گوش
بعدها فهمیدم این ماجرا فقط به گلو محدود نمیشود. گلو و گوش به هم پیوند عمیقی دارند؛ همان انسدادی که خودش را در گلویم نشان میداد، بعدها به شکل گوشدرد ادامه پیدا کرد.
داستان درمان گوشم را هم در پستهای قبلی نوشتهام.
#گلویم_داشت_فریاد_میزد #زخم_نخورده #سایکو_سوماتیک #گلودرد #گلودرد_عصبی #روان_تنی #نفهمیده_شدن #رنج_بیماری #شفای_درون #روانشناسی_یونگ #یونگ #گل_های_باخ #تجربه_من #نوشتن_درمانی #خودت_باش #حال_خوب #ارتباط_بدن_و_ذهن #روانشناسی #حرف_دل #سکوت #فریاد #بیان_احساسات