🔆 یافتههایم را به نام خودم ثبت نمیکنم، اما با دل و جان میبخشمشان 🔆
من، مریم مرادی، عاشق یاد دادن و یاد گرفتنم. سالهاست در مسیر خودشناسی، روانشناسی تحلیلی، تربیت فرزند، و گلهای باخ آموختهام، تجربه کردهام، و بارها در طول مسیرم زمین خوردهام اما هر بار بلند شدم و دوباره شروع کردم به امید چنین روزی که بتونم این روش ترکیبی رو به عنوان یه پترن خاص ثبت اختراع کنم. امروز صبح از مسیولی پرسیدم: آیا میتوانم این روش درمانیای که با سالها تجربه، مطالعه و دلسوزی ساختهام، به نام خودم ثبت کنم؟ پاسخ تلخی شنیدم: «نه، چون دکترا نداری، نمی تونی ثبتش کنی.»
در آن لحظه، نه ناراحت شدم، نه تعجب کردم. چون سالهاست که یاد گرفتهام مدرک و عنوان، نه چراغ راهند، نه هدف. اگر هم روزی چراغی به دستم بوده، نورش از سوز دل برای بهتر زیستن آدمها بوده؛ نه از قاب طلایی یک مدرک.
من دلم نمیخواهد آنچه آموختهام، آنچه در تجربه با آدمهای واقعی لمس کردهام، خاک بخورد و در دفترهایم باقی بماند. میخواهم اینجا، در همین ویرگول، با شما شریک شوم در همهی چیزهایی که از دل آمده و شاید به دل بنشیند.
چیزی که در این کشور عزیزم بیشتر از هر چیز مرا آزار میدهد، این است که خیلیها درد دارند، اما دستشان به درمان نمیرسد. چون مشاوره گران است، چون بیمه نمیپذیرد، چون... چونها زیادند. اگر نوشتههای من بتواند حتی اندکی از این «چونها» را کمتر کند، همین برایم کافیست.
از امروز، اینجا خانهی اشتراک است. نه برای خودنمایی، که برای «خدمت». برای تو، برای هر مادری که درمان میجوید، برای هر انسانی که در جستوجوی معنا، آرامش، یا نجات است.
باشد که چراغی باشم در مسیر تو، و شاید، چراغی بشوی در مسیر دیگران. 🌱