
چه فایدهای دارد…
چه فایدهای دارد به درختی که تبدیل به هیزم شده بگویی باغبان پشیمان است؟
این جمله این روزها هی توی ذهنم میچرخه…
چون منم درست همین حس رو نسبت به عزیزم دارم.
اونقدر با ندانمکاریهاش منو آزار داده،
اونقدر بیاحتیاطی کرده،
اونقدر با دست خودش مسیر رو خراب کرده،
که دلم پر شده…
هر کاری کردم، هر دری زدم، هر نصیحتی کردم،
هر اشکی که ریختم،
هیچکدوم کارگر نیفتاد.
هر بار امید بستم که این بار درست میشه،
ولی دوباره شکستم.
مثل همون درختی که روزی سایه داشت، نفس داشت، سبز بود،
اما حالا تیکهتیکه افتاده توی تنور.
میسوزه و هیچکسی نیست که بهش بگه زنده شو.
گاهی اونقدر دلم میسوزه که حتی نفسم هم میسوزه،
یه بغضی که نمیترکه،
یه دردی که خواب نداره.
ولی خدایا…
من هنوز امید دارم.
من هنوز باور دارم تو باغبونی هستی که حتی از خاکستر هم میتونی سبزهی تازه برویانی.
میدونم تو حتی هیزمها رو هم میتونی به گلستان برگردونی.
این عزیزم رو به خودت میسپرم،
همونطور که خودم رو.
تو خودت کاری کن،
تو خودت نگهش دار،
تو خودت عوضش کن،
تا دوباره بشه همون درخت زنده و سبز،
تا دوباره بشه سایهی امن و آرام…
همیشه سرم رو به کاری گرم می کنم تا دق دلی های دلم از یادم برن،
ولی لامصب دوباره بر می گرده سر خونه ی اول،
.......؟
ای خدا تو بدان همه را،
تو بفهم سکوت دل همه را،
من در سکوت خویش سوخته ام،
من در سکوت خویش سوخته ام،
خاکسترم شعله کشید،
استخوانهای پوسیده ام بعد از مرگ زوزه کشید،
چشمم کاسه ی خون شدو دم بر نیاورد،اشکش خشکیدو تر نشد از بس دم فرو برد و خود خورد،
هوار ای عالمیان دلم می سوزدو کاری از دستم بر نمی آید،
تنها پناهم سجاده ی عشق است و آرامش دلم چند رکعت نماز،