
چشمانم مینگرند، اما چیزی جز درد درونم نمیبینند.
هرچه جهان اطرافم پر از رنگ، صدا و زندگی است، برای من همهچیز خاکستری و خاموش است.
هر لبخندی که بر چهرهی دیگران مینشیند، در درونم به آهی سنگین بدل میشود.
هر صدای خندهای که میشنوم، در قلبم به اشک خاموشی تبدیل میشود.
انگار جهان برای من پشت پردهای از اندوه پنهان شده است.
من نگاه میکنم، اما نگاه من نمیبیند.
نه به این خاطر که چشمهایم بستهاند،
بلکه چون زخمی که سالهاست درونم خانه کرده، همهچیز را در تاریکی فرو برده است.
چشمانم آینهای شدهاند برای این درد خاموش،
دردی که کسی جز من و خدایم عمقش را درک نمیکند.
اما در میان این تاریکی، دل من هنوز سر بر سجاده دارد.
رو به آسمان میکنم و میگویم:
«خدایا، تو میدانی…
دردم سنگین است و دستهایم خالی.
به من نوری عطا کن تا چیزی جز اندوه ببینم.
به قلبم آرامشی بده تا از پشت این پردهی سیاه، دوباره رنگ زندگی را ببینم.
خدایا، کاری کن که روزی برسد اشکهایم به لبخند تبدیل شوند،
شبهای بیپایانم به آرامش ختم شوند،
و زندگیام، به جای درد، سرشار از خوشی و امید شود.
خدایا… من هنوز به نگاه مهربانت دل بستهام.