صبح بارانی بود. خیابان بوی خاک خیس میداد و آسمان هنوز خسته از گریههای شب گذشته، ابرهای تیرهاش را جمع نکرده بود.
از دور دیدمش؛ دخترکی کوچک، با چکمههای بلند قرمز.
پاهایش در آن چکمهها گم شده بودند، اما قدمهایش پر از جسارت و شادی بود.
با هر گام، آب جمعشده در چالهها را به اطراف میپاشید و با قهقههی کودکانهاش انگار باران را هم به رقص وامیداشت.
مردم با چترهای سیاه از کنارش رد میشدند، سر در گریبان، اسیر شتاب و خستگی.
هیچکس نگاهش نکرد. هیچکس نایستاد.
جز من… من ایستادم.
به او خیره شدم و با خود گفتم:
چقدر ما بزرگترها، شادی را فراموش کردهایم.
چقدر غمهایمان را مثل بارانی سنگین بر دوش کشیدهایم، بیآنکه بفهمیم زندگی شاید همین است: پریدن در یک چالهی کوچک آب، بیهیچ ترس از خیس شدن.
باران آرام آرام روی صورتم نشست. چشمهایم را بستم و در دل نجوا کردم:
«خدایا، به من دوباره دلی مثل دل آن دخترک بده…
دلی که از باران نترسد، از خیس شدن نگریزد،
و شادی را در سادهترین لحظهها پیدا کند.» 🤲