گاهی تک تک سلول های بدنم در جای خود یک دو می زنند،التماس برای بقا،غافل از اینکه هر چه هست از درون خودشان هست که بی تابستان کرده ولی تغلا از بیرون می کنند.
گاهی حس میکنم بدنم بیقرار است، مثل ماهیای که از آب بیرون پریده و فقط میخواهد برگردد تا زنده بماند.
این رقص، از شادی نیست. از نیاز است. از عطشی عمیق برای بازگشت به جایی که همهچیز معنا دارد.
گاهی بدن پیش از ذهن میفهمد که از مسیر دور شدهای. با هر تپش قلب، با هر نفس کوتاه، تو را صدا میزند که برگردی.
آنوقت است که هر سلول در درونت به تکاپو میافتد؛ نه برای نمایش، بلکه برای بقا. برای بازگشت به جریان زنده بودن.
شاید زندگی، همین بازگشتهای کوچک باشد. همین لحظههایی که یادت میافتد هنوز درونت چیزی زنده است که میخواهد ادامه دهد.
گاهی در میان شلوغی روز، یکدفعه بدنت یادش میافتد که نفس بکشد. شانههایت شل میشوند، قلبت باز میشود، و دوباره حس میکنی که درونت آب جریان دارد.
بدنت میرقصد، نه با موسیقی بیرون، بلکه با آهنگی که فقط خودش میشنود.
و در آن لحظه، تو فقط شاهدی — تماشاگر بازگشت خودت به زندگی.
هیچ شادیای در کار نیست، فقط سکوتی آرام و آگاهی از اینکه هنوز زندهای.
و همین کافی است.
وقتی بدن، با رقصی خاموش، تلاش میکند به زندگی بازگردد — نه از شادی، بلکه از میل زنده ماندن.