وقتی تکیهگاه، تکیه نمیدهد
گاهی آدم میخواهد فقط تکیه کند. نه برای حل شدن در دیگری، بلکه برای لحظهای آرام گرفتن. اما درست همان وقت، پناهی که به آن دل بستهای، ضربهای میزند که تعادلت را هم از دست میدهی.
اعتماد، چیز ظریفیست. شبیه شاخهای که اگر خیلی به آن تکیه کنی، میشکند و تو را هم با خود پایین میکشد. بعضی آدمها نمیخواهند تکیهگاه نباشند، فقط بلد نیستند چگونه باشند. گاهی از ترسِ سنگینیِ تکیهی تو، عقب میکشند یا ناخواسته ضربه میزنند.
این روزها، تکیهگاه امن چیزی کمیاب شده؛ شاید چون همه خستهاند، یا شاید چون هرکس درون خودش دنبال پناه است.
اما شاید وقتش رسیده تکیهگاه را از بیرون به درون ببریم. به آن نقطهی آرام درون خودمان، جایی که اگر زمین بخوریم، هنوز میتوانیم از همان جا دوباره برخیزیم.
گاهی پشتیبان واقعی، خودِ ما هستیم. کسی که آرام میایستد، حتی وقتی زمین زیر پایش میلرزد.
وقتی تکیهگاهت میلرزد، درونت را به پناهی امن تبدیل کن.