هر جا میروم، ذهنم پیشتر رسیده و دردهایم را پهن کرده است
میخواهم از خودم فرار کنم.
از فکرها، از صداهای درون، از آن گفتوگوهای تکراریِ بیپایان.
گاهی فقط میخواهم جایی بروم که ذهنم نباشد.
یک کافهی خلوت، یک پارک خنک، کنار دریا، هر جا…
اما هنوز نرسیدهام، ذهنم آنجاست.
پیش از من،
با تمام دردها، دلخوریها، و حرفهای ناتمام.
مینشیند روی صندلی روبهرویم،
قهوهاش را میریزد و شروع میکند به یادآورری:
همان فکرهای مبهم،
همان آینده ی ترسناک،
همان دلشوره های حزین،
همان آههای در سکوت،
همان چشمهای خیره از درد،
میخواستم کمی نفس بکشم،
اما او نفسهایم را هم حساب میکند.
میگوید: «این سکوت به چه درد میخورد؟ دوباره فردا همان آش است.»
و من، با تمام خستگی،
لبخندی بیرمق میزنم و وانمود میکنم صدایش را نمیشنوم.
میخواستم لحظهای خودم را رها کنم،
اما ذهنم بلد است رها شدن را خراب کند.
هر جایی بروم، او زودتر میرسد،
جا خوش میکند،
دردها را میچیند وسط،
و اجازه نمیدهد حتی برای چند دقیقه آرام باشم.
گاهی حس میکنم با دشمنی درون خودم زندگی میکنم.
نه دشمنی بیرحم، بلکه دوستی که زیادی نگران است.
میخواهد یادم بیندازد چه چیزهایی ممکن است دوباره آزارم دهند،
و در همین دلسوزی،
همه چیز را دوباره زنده میکند.
چقدر دلم میخواهد یک روز،
ذهنم خسته شود از این همه یادآوری.
فقط بنشیند کنارم،
ساکت، بدون تحلیل،
و اجازه دهد منظره را تماشا کنم،
بیهیچ فکر، بیهیچ درد، بیهیچ گذشتهای.
اما فعلاً نمیشود.
فعلاً هر جا میروم، ذهنم زودتر رفته.
دردهایم را چیده،
خاطراتم را روی میز گذاشته،
و به من لبخند میزند با نگاهی خسته،
انگار میگوید: «تو نمیفهمی… من فقط میخواهم فراموشت نشود.»
و من آرام در دل میگویم:
«اما من فقط میخواهم کمی فراموش کنم… فقط کمی.»
روایتی احساسی از ذهنی که حتی در لحظههای فرار، رهایم نمیکند.