واقعاً بعضی وقتها حس میکنم هرکی حالش بده، هرکی دلش پره، هرکی چاهش سرریز میکنه، مستقیم میاد سراغ من.
انگار من یه «تخلیهچاه ثابت»م!
هرچی میریزن رو سرم، بازم کفاف نمیده.
هرچی خالی میکنن، باز درِ این چاه بسته نمیشه، دوباره پر میشه، دوباره میریزن.
جالبه، هیچکس نمیپرسه خودت چی؟
هیچکس نمیگه تو دلپری نداری؟
من که همیشه گوش میدم، همیشه صبر میکنم، همیشه سعی میکنم مرهم باشم…
کی یه بار دل منو میشنوه؟
کی یه بار به بغض من جا میده؟
انگار همه عادت کردن منو مثل سطل زبالهی دردهاشون ببینن.
یه نفر خیانت دیده، میاد میریزه رو من.
یکی پولش رفته، میاد رو من خالی میکنه.
یکی خونهاش پر از دعواست، دوباره من باید شنونده باشم.
من؟! من فقط باید ساکت بمونم، بگم: «اشکالی نداره، میگذره…»
ولی واقعا… من کِی میگذرم؟
گاهی حس میکنم زیر این همه بار له شدم.
خالی که نمیشم هیچ، هر روز پرتر میشم.
پر از حرف، پر از بغض، پر از دردهای دیگران که حتی مال خودم هم نیست.
و این وسط، هیچکس حتی نمیپرسه: «خسته نشدی؟»
خدایا…
به من صبری بده که سنگینتر از این همه بار نباشه.
به من کسی رو برسون که منو برای خودم ببینه، نه فقط به چشم یه چاهِ تخلیهی امن.
دلم میخواد یه روز، فقط یه روز، کسی بیاد و بگه:
«حالا نوبت توئه… تو حرف بزن، من میشنوم.»