من مادرش هستم.
میفهمم… از نگاهش، از لرزش دستهایش، از چشمهایی که دیگر مثل قبل زلال نیستند.
فکر میکند نمیدانم، اما من همهچیز را میدانم؛ تمام کارهای پنهانیاش، تمام لغزشها و کثافتکاریهایش.
اما چه کنم؟ من فقط یک مادر هستم.
قدرتی ندارم جز سکوت و اشکهای شبانهای که روی بالش میریزد.
هر شب، پیش از خواب، دلم فریاد میزند:
«پسرم! داری سقوط میکنی…»
و باز لبخند میزنم، چون میدانم تنها پناهش منم.
در پایان، فقط با خدا نجوا میکنم:
«خدایا، دستش را بگیر…
قبل از آنکه خیلی دیر شود.
و به من صبر بده، تا چراغ راهش بمانم.» 🤲