تمام شب را بیدار مانده بود.
روی تخت دراز کشیده بود، اما چشمانش خیره به سقف، پر از اشک و دلش پر از اضطراب.
هر صدای کوچکی از کوچه یا زنگ تلفن، ضربان قلبش را هزار برابر میکرد.
مادری بود که فرزندش در مسیری افتاده بود که بوی تاریکی میداد، اما خودش انکار میکرد.
بارها خواست با او صحبت کند.
بارها خواست دستش را بگیرد و بگوید: «پسرم، این راه به جایی نمیرسد.»
اما هر بار با یک لبخند سرد یا یک جواب کوتاه مواجه میشد:
«مامان، تو زیادی نگرانی. چیزی نیست.»
و این «چیزی نیست»ها، قلب مادر را هزار تکه میکرد.
زیرا او، با چشمهایش، با دلش، همهچیز را میدید.
میدید که فرزندش آرام آرام درون باتلاق فرو میرود،
اما دستش از همهجا کوتاه بود.
نه کسی را داشت که کمک بگیرد، نه قدرتی که بتواند جلوی او را بگیرد.
تنها کاری که میکرد، این بود:
هر شب کنار پنجره مینشست، به تاریکی بیرون خیره میشد و با صدای آهسته میگفت:
«خدایا، تو شاهدی… من هیچ کاری از دستم برنمیآید.
اگر فرزندم سقوط کند، من هم با او میمیرم.
خدایا، تو کاری کن.
تو دستش را بگیر، چون من دیگر توان ندارم.
شاید این بار، خدا، نظری کند…»
اشکهایش آرام آرام روی گونههایش میغلتیدند،
مثل بارانی بیپایان که هیچکس جز خودش و خدا آن را نمیدید.
اما در همان لحظه، در دل تاریک شب،
نوری کوچک در قلبش روشن شد: نوری از جنس امید.
او میدانست که هنوز خدا زنده است، هنوز دعاها شنیده میشوند.
و با همان دل شکسته، آرام لبخندی زد.
چون مطمئن بود روزی خواهد رسید که فرزندش راه را پیدا میکند.
و او، همچنان منتظر خواهد ماند؛
با اشک، با دعا، با امید.