در سکوت نیمهشب، تنها روی مبل نشسته بود. چشمانش به تلفن همراه خیره ماند،انگار که انتظار یک تماس نجاتبخش را میکشد. باد پاییزی به پنجره میکوبید،اما صدای نگرانیهایش بلندتر بود. دستهایش را به هم فشرد؛همان دستهایی که روزی گهواره بود، و امروز پناهگاهی بیپناه. ترس،قاب عکسِ روی میز را تار میکرد؛ تصویرِ لبخندی که دورتر از همیشه به نظر میرسید. تنها چیزی که شنیده میشد،صدای تیکتیک ساعت و تپشِ نگران قلبش بود.