
این یعنی همهچیز دم دستت هست، ولی انگار قفلی رویش خورده و سهمی از آن نداری.
کنار همهچیز، اما بیهیچ سهمی
به قول معروف، لب چشمهام ولی لب تشنهام.
نه اینکه چیزی کم باشد، نه… همهچیز هست.
آب هست، شادی هست، فرصت هست…
اما انگار سهمی برای من در نظر گرفته نشده.
این نزدیکی، این دیدن و نداشتن، سوزانتر از هر تشنگی است.
سخت است وقتی چیزی را با تمام وجود میخواهی،
وقتی آنقدر نزدیک است که دستت میلرزد برای لمس کردنش،
اما میدانی اجازهای برای استفاده نداری.
سخت است وقتی کنارت لبخند میزند،
اما تو باید لبخندت را در پشت بغضی پنهان کنی.
این حس مثل قفسیست که درِ آن باز است،
اما زنجیر نامرئیای دورت حلقه زده که حتی یک قدم نمیتوانی برداری.
نه میتوانی شکایت کنی،
نه میتوانی طلب کنی.
فقط میمانی و این عطش بیپایان…
و در دل میگویم:
«خدایا، همهچیز پیش چشم من است،
اما سهم من انگار تنها تماشا کردن است.
اگر حکم توست، صبوری بده…
و اگر دعای من جایی در تقدیرت دارد،
راهی باز کن که سهم من هم جرعهای باشد از این سرچشمه.»
و شما…
هیچوقت حس کردهاید چیزی را درست مقابلتان داشته باشید،
اما نتوانید از آن بهرهای ببرید؟
نظرتان را با من در میان بگذارید