امشب دلم سنگین است.
خبر کوتاه بود؛ فقط چند خط ساده روی صفحهی گوشی:
«مردی در تصادف جان باخت… دو کودک کوچک از او به جا مانده.»
شاید برای خیلیها این خبر فقط یک خبر گذرا بود، مثل صدها خبری که هر روز میخوانیم و چند ثانیه بعد فراموش میکنیم. اما برای من فرق داشت. من آن مرد را چند باری از دور دیده بودم. نه دوستی با او داشتم، نه حتی آشنایی نزدیک. اسمش هم درست در ذهنم نمانده. اما همین که شنیدم دیگر نیست، انگار تکهای از وجودم لرزید.
تصویر دو کودک خردسال در ذهنم پرسه میزند؛ چشمهایی که امشب بیخبر از همهچیز، شاید به خواب رفتهاند، اما فردا صبح با هزار پرسش بیدار میشوند. کودکانی که دیگر هیچوقت دستهای پدرشان را لمس نخواهند کرد، صدای خندههای او را نخواهند شنید. و زنی که درست همین حالا در سکوت خانهای خاموش نشسته، و نمیداند از فردا زندگی را چطور ادامه بدهد.
از وقتی این خبر را شنیدهام، خواب از چشمم رفته. به سقف خیره میشوم و از خودم میپرسم چرا اینقدر دلم گرفته برای کسی که حتی نمیشناختمش؟ و بعد میفهمم… دل آدمی مرز نمیشناسد. غم وقتی میآید، آشنا و غریبه ندارد. ما همه به یک نخ نازک به هم وصلایم. درد یکی، انگار درد همه میشود.
گاهی فکر میکنم مرگ، بیش از آنکه ما را از عزیزانمان جدا کند، برای ما زندهها پیامی دارد. یادآوری میکند که زندگی کوتاه است، که هیچکس نمیداند فردا چه میشود. و همین است که دلم میلرزد. امروز نوبت او بود، فردا چه کسی میداند؟
خدایا…
تو میدانی که من او را نمیشناختم،
اما اشکهایم برای کودکانش جاری شد.
تو میدانی که دلم برای همسر بیوهاش سوخت،
و برای خانهای که دیگر صدای خندهی مردش را نخواهد شنید.
خدایا، این دنیا پر از داغ و غم است،
اما تو تنها پناه مایی.
به دل بیپناهشان آرامش عطا کن،
به چشمهای معصوم کودکانش خواب آرام ببخش،
و به ما بیاموز که قدر همدیگر را بدانیم
پیش از آنکه دیر شود.
آمین.