شکستن

هر روز بدتر و سخت تر از دیروز شکسته تر و داغون تر میشم ولی اصلا به روی خودم نمیارم مبادا دلی را رنجور کنم پشت قاب شیشه‌ای چشمام چشمه ای جوشان از اشکی سوزناک جاریست صدای جز و ناله ی سینه ام زیر سکوت آرامم آنقدر بلند است که گوش افلاکیان از شنیدنش کر می شود نفسهایم آنقدر آرام می آیند و می روند انگار هیچ دست اندازی رو تابحال حس نکرده‌اند ولی تنها خود تنهایم می دانم تمام تن و ووجودم چه می کشند و چگونه می کشند چگونه می کشند!!!!!!

دیدارم پندارم !!!!!!!

هئییییییییی!!!!!!!!

هوووووووی!!!!!!!!!

چه می شود؟چی می شود ؟؟