همهچیز درونم میلرزد.
شاید این اولین بار است که اینگونه نمیتوانم آرام بگیرم، که هر لحظه به دل نگرانی از دست دادن عزیزی که برای همیشه در زندگیام بوده، چنگ میزنم.
او در لبهی خط باریکی ایستاده است، و من، از دور، در این جهان بیرحم، نمیدانم باید چه کنم.
دستهایم در دستان او لرزان است.
همهچیز به همین نقطه رسید؛ به جایی که نمیتوانم هیچچیز را تغییر دهم، جایی که نگرانم و نمیدانم فردا چه اتفاقی خواهد افتاد.
لحظههایی که از دل شب بیدار میمانم و با خدا سخن میگویم:
«خدایا، به او نگاه کن. او برایم همهچیز است. این نگرانی که در دل دارم، مرا از درون میخورد.»
چه بد است نگرانی برای کسی که روزهای زیادی را در کنار تو بوده، کسی که هر لحظهاش، جزئی از خودت شده است.
چه بد است وقتی نمیتوانی چیزی برای تسکین دادن دل خودت یا دل او پیدا کنی.
و در دل، به خود میگویم:
«شاید خدا این بار نظری کند. شاید در دل این شبهای پر از دلهره، شاید در این لحظات ناامیدی، او بتواند چیزی از خدا بخواهد که من نمیتوانم.»
شاید او بتواند ما را از این دوراهی نجات دهد. شاید این بار، خدا به دل ما نگاهی کند. شاید.