
سر در گمم مثل شاخههای درخت
«ذهنم قاطی کرده، دلم خسته است… و تنها امیدم دستی است که از آسمان برسد.»
گاهی خودمو نگاه میکنم و میبینم درست مثل درختی شدم که شاخههاش قاطی کرده.
اونقدر در هم رفته که نمیفهمی کدوم شاخه از کجا شروع میشه و به کجا میره.
ذهن منم همینطوره…
هر فکری یه طرف میکشه،
یکی میگه امیدوار باش،
یکی میکشه سمت ناامیدی،
یکی میبره به گذشته،
یکی میندازه وسط ترس از آینده.
آخرش من میمونم و یه مغز خسته، یه دل بیقرار، یه نگاه مات.
راستش دیگه حتی بلد نیستم فرق بین خوب و بد رو تشخیص بدم.
مثل کسی که وسط یه جنگل پر از شاخههای پیچدرپیچ وایساده،
فقط میچرخه و میچرخه، بدون اینکه راهی پیدا کنه.
خدایا…
من همهی عمرم فکر میکردم میتونم همهچیزو کنترل کنم،
ولی حالا میبینم حتی توی سادهترین مسیرها هم گم میشم.
ذهنم اینقدر در هم رفته که حتی نفسهام هم سنگین شده.
خستهام، خیلی خسته.
تو خودت باغبون این دل و ذهن باش.
تو خودت بیا این شاخههای درهم رو باز کن.
بهشون جهت بده، نظم بده، آرامش بده.
من از دست خودم کاری برنمیاد،
فقط امید دارم به دستای تو،
به همون دستی که وقتی بخوای،
از دل تاریکترین جنگلها، یه راه روشن میکشه بیرون.