در کنار آینهای که فقط خودش را میبیند
زندگی با او شبیه زندگی در آینهای بیانتهاست.
هرجا مینگرم، تصویر اوست، نه من.
گاهی دلم میخواهد فریاد بزنم که من هم هستم،
اما صدایم در انعکاس خودش گم میشود.
هر روز، از نو شروع میکنم.
با لبخندی که یاد گرفتهام چطور بزنم تا دعوایی پیش نیاید،
با نگاهی که وانمود میکند همه چیز خوب است.
گاهی حتی خودم هم باور میکنم.
او بلد است چطور دوست داشتن را نمایش دهد.
کلماتش نرماند، لمسش گرم،
اما در عمق نگاهش، همیشه خودش را میبیند.
من کنار او هستم، اما گویی سایهایام که باید فقط تأیید کند،
که بگوید بله، درست میگویی، تو بهترینی، تو بینقصی.
وقتی میخندد، همهچیز روشن میشود.
نور، فضا، حتی دلم.
اما وقتی سرد میشود، هوا هم سنگین میشود.
سکوتش مرا میترساند، چون میدانم پشت آن طوفانی از سرزنش و بیمهری خوابیده.
شبها، وقتی خواب است، نگاهش میکنم.
چهرهاش آرام است، انگار هیچ باری از این رابطه بر دوشش نیست.
و من، در تاریکی، از خودم میپرسم:
چرا هنوز ماندهام؟
پاسخ روشنی ندارم. شاید چون هنوز امید دارم،
شاید چون فکر میکنم اگر بیشتر دوستش بدارم، نرمتر میشود.
شاید هم چون دیگر نمیدانم بدون او چه کسی هستم.
او میتواند در یک لحظه، من را از آسمان تا زمین پرت کند.
گاهی با نگاهی، گاهی با جملهای ساده.
میگوید: «تو زیادی حساسی»،
و من شک میکنم به خودم،
به احساسم، به واقعیت.
کمکم نمیدانم آنچه حس میکنم درست است یا خیالم.
با اینکه گاهی در دلم فریاد میزنم، اما لبهایم ساکت میمانند.
یاد گرفتهام سکوت کنم تا آرامش بماند،
حتی اگر آن آرامش دروغی باشد.
یاد گرفتهام لبخند بزنم وقتی درونم میسوزد.
یاد گرفتهام بگویم «اشکالی ندارد» وقتی هزار چیز آزارم میدهد.
او هرگز نمیپرسد من چه میخواهم.
نه از بیعلاقگی، بلکه از ناتوانی در دیدن غیر از خودش.
اما من هنوز، احمقانه، هر صبح برایش قهوه درست میکنم.
هنوز وقتی دیر میکند، نگرانش میشوم.
هنوز وقتی لبخند میزند، دلم میلرزد.
این شاید عشق نیست، شاید عادتی از درد باشد.
اما هر چه هست، هنوز مرا نگه داشته است.
گاهی به لحظاتی فکر میکنم که او مهربان میشود،
مرا در آغوش میگیرد، میگوید «دوستت دارم».
آن سه کلمه را چنان میگوید که باورم میشود
شاید هنوز فرصتی برای ما هست.
و من، با همان باور کوچک، روز دیگری را دوام میآورم.
دوستانم میگویند: «برو. رها کن. این عشق نیست.»
اما آنها نمیدانند ترک کردن همیشه به این سادگی نیست.
نمیدانند چطور میشود در جهنم ماند و هنوز احساس کرد باید بجنگی.
چطور میشود از کسی رنج کشید و با این حال،
دلات بخواهد کنارش بمانی،
چون در فاصله، هنوز امید به تغییر داری.
من ماندهام.
نه از ناتوانی، بلکه از چیزی شبیه وفاداری،
شبیه باور به اینکه شاید در پسِ همهی این خودخواهیها،
کسی هست که گم شده، ترسیده، و فقط بلد نیست عشق را زندگی کند.
گاهی فکر میکنم اگر برود، فرو میریزم.
و گاهی، وقتی بیش از حد نزدیک میشود،
احساس میکنم درونش محو میشوم.
این تناقض مرا میسوزاند.
اما همین سوختن، انگار تنها چیزیست که هنوز زندهام میکند.
شبها، وقتی چراغها خاموش میشوند،
در ذهنم با خود حرف میزنم.
میگویم: فقط یک روز دیگر تحمل کن.
فردا شاید بهتر باشد.
شاید لبخندش واقعیتر شود.
شاید برای اولینبار، من را هم ببیند، نه فقط تصویر خودش را.
و هر صبح، با امیدی خسته بیدار میشوم.
قهوه درست میکنم، پرده را کنار میزنم،
به چشمانش نگاه میکنم و لبخند میزنم.
او لبخندم را میبیند، اما نمیفهمد پشت آن چه میگذرد.
نمیفهمد این لبخند، نقابیست برای بقا.
شاید روزی بروم.
شاید روزی دیگر نسازم.
اما هنوز، در این لحظه، ماندهام.
نه قهرمانم، نه قربانی.
فقط انسانیام میان عشق و درد،
که هنوز امیدوار است شاید روزی این آینه ترک بخورد
و نوری از میانش عبور کند.
تا آن روز، میسوزم و میسازم.
در کنارش، در سکوت، در میان انعکاس بیپایان خودش.
با عشقی که هنوز در دلم زنده است،
و زخمی که هر روز تازهتر میشود.
روایتِ ماندن در کنارِ خودشیفتگی؛ عشق، درد، و سکوتی بیپایان.