همه فکر میکنند زندگیام آرام است…
اما پشت لبخندهایم، غمی عمیق پنهان است که هیچکس نمیبیند.
شبها، وقتی همه خواباند، من با این غم تنها میمانم.
هر نفس، هر فکر، سنگینی خاص خودش را دارد.
نه دوستم میداند، نه مادرم، و گاهی حتی خودم هم نمیتوانم آن را درک کنم.
گاهی فکر میکنم اگر فقط یک بار میتوانستم بگویم،
شاید سبک میشدم… اما میدانم بعضی دردها، فقط در سکوت معنا پیدا میکنند.
و در پایان، با خودم نجوا میکنم:
«خداوندا، این دل پر از اندوه را تنها مگذار.
به من آرامش بده، حتی اگر هیچکس نفهمد.
و توان بده تا در دل تاریکیها، نور امید پیدا کنم…»