---
بوی دروغ
باد پاییزی، برگهای خشک را با صدایی خشدار روی آسفالت کوچه میلغزاند. آیهان، پسر نوجوانی که تازه شکستگیهایش در حال شکلگیری بود، پشت دیوار نیمهویرانۀ گاراژ قدیمی قایم شده بود. انگشتانش کمی میلرزیدند. نه از سر cold، که از ترس و هیجانِ کاری که میخواست بکند.
از جیب کتش یک چیز ممنوعه را درآورد: یک سیگار که از پاکت امیر قرض گرفته بود. چرخاندن آن بین انگشتانش برایش حس قدرت میآورد، حسی که در دنیای واقعیِ پر از فرمولهای ریاضی و انتظارات سنگین، شدیداً کمبودش را احساس میکرد.
کبریت را کشید. شعله، صورتش را برای یک لحظه گرم کرد. با حرکتی ناشیانه سیگار را روشن کرد و کشید. سوزشِ گلو، همانطور که انتظار داشت، با سرفههای پی در پی همراه شد. اشک در چشمانش جمع شد، اما لبخند پیروزمندانهی کوچکی روی لبهایش نشست. این درد، دردِ یاغی بودن بود. دردِ مالِ خودش بود.
اما این پیروزی دیری نپایید. بوی دود که به لباسش نشست، مثل یک خیانتکار او را لو داد. وقتی وارد خانه شد، مادرش که داشت شام را میچید، تنها یک نگاه کرد. نگاهی عمیق، نگران و اندوهبار. بینیاش هیچ حرکتی نکرد، حتی چیزی نگفت، اما آن نگاه برای آیهان از هر فریادی بلندتر بود. انگار تمام دروغهایی که آیهان در ذهنش برای توضیح آن بوی گریزپا آماده کرده بود، در آن یک نگاه ذوب شدند.
آن شب، پشت میز شام، سکوت سنگینی بر فضای خانه حاکم بود. پدرش مشغول خوردن غذا بود و از مشکلات کاریاش میگفت، برادر کوچکش با بازیگوشی غذایش را به اطراف میپاشید، و مادرش فقط ساکت بود. اما نگاهش، هر از گاهی مانند نوک سوزنی به سمت آیهان میآمد و سپس با عذابی خاموش به بشقاب غذا برمیگشت.
آیهان دیگر طعم غذا را احساس نمیکرد. طعم دروغ در دهانش بود. طعم دودِ سیگار نبود، طعم ناامیدی در چشمان مادرش بود. فهمید که سیگار کشیدن، تنها بدن او را نمیسوزاند، چیزی را میسوزاند که خیلی بیشتر از بدنش برایش ارزش داشت: اعتماد.
بعد از شام، وقتی برای شستن ظرفها به مادرش کمک میکرد، مادر در سکوت، دستش را چند ثانیه longer از همیشه روی شانۀ آیهان گذاشت. هیچ حرفی زده نشد. اما آن دست، گرم و سنگین، تمام گناهان آیهان را فریاد میزد.
آیهان به اتاقش رفت و همان سیگار باقیمانده را از جیبش درآورد. آن را زیر بینیاش گرفت و بوی تنباکو را استشمام کرد. اما این بار، به جای بوی یاغیگری، بوی ترس، بوی تنهایی و بوی ناامیدیِ یک مادر را حس کرد.
با چشمانی خیس، سیگار را از وسط نصف کرد و تکههای ریز آن را از پنجره به باد سپرد. باد پاییزی، آنها را با خود برد، درست مثل همان برگهای خشک.
او آن شب فهمید که بزرگ شدن، به معنای یافتن راههایی برای فرار نیست. بزرگ شدن، به معنای تحمل کردن وزن نگاههای کسانی است که دوستشان داری، و انتخاب کردن مسیری است که آن نگاهها را اندوهگین نکند. و اینبار، دودی که از وجودش بلند شد، دود سیگار نبود؛ نفسِ گرمِ آهی بود که از اعماق سینۀ او برخاست و در هوای سرد شب، به اشکی تبدیل شد که برای خودش و برای تمام معصومیتی که در حال از دست دادن بود، ریخت.
---
