
با چشمان اشکآلود و دلی شکسته آرام نجوا کرد: آیا خدایی هست؟
بعضی شبها سنگینتر از همهی روزها هستند.
شبهایی که حتی سکوت هم زخم میزند، و نفس کشیدن مثل بالا رفتن از کوهی بلند سخت میشود.
او نشسته بود کنار پنجره، اشکهایش روی گونهاش راه میرفتند و دلش چیزی جز ویرانه نبود.
همه چیز دست به دست هم داده بود تا او را تنها بگذارد؛
آدمهایی که رفتند، قولهایی که شکسته شدند، امیدهایی که در نیمهراه فرو ریختند…
هر بار که خواست دل ببندد، زخمی تازه بر دلش نشست.
هر بار که خواست لبخند بزند، بغضی سنگین گلویش را گرفت.
و در آن سیاهی، آرام نجوا کرد:
«آیا خدایی هست؟
کسی که صدای من را بشنود؟
کسی که این دل شکسته را ببیند؟»
هیچکس نبود که پاسخش را بدهد، هیچ دستی برای گرفتن دستهایش دراز نشد.
اما در میان همان گریههای بیپایان، در عمق همان دلتنگی و شکست،
چیزی در دلش لرزید…
حسی آرام، مثل نوری کوچک پشت ابرهای سنگین.
نه پاسخی آشکار، نه معجزهای بزرگ…
فقط زمزمهای در دلش: «من همینجا هستم، حتی اگر تو شک داری.»
و همانجا آرام زیر لب گفت:
«خدایا، من شکستهام…
اما اگر تو هستی،
اگر نگاهت هنوز بر من است،
این دل شکسته را تنها نگذار.
به اشکهایم معنایی تازه بده،
به دردهایم آرامش،
و به شبهایم طلوعی روشن.»
شاید هنوز هیچچیز در دنیا تغییر نکرده بود،
اما دلش اندکی سبک شد،
انگار توانسته بود بار سنگینش را روی شانههای مهربان خدا بگذارد.