دلهره یعنی دلم هری میریزه
دلهره، حس عجیبیست.
نه بیماری است، نه زخمی روی تن…
اما درست مثل خنجریست که از درون میبُرد.
دلهره یعنی یکباره دلت هری میریزد،
مثل کسی که لبهی پرتگاه ایستاده باشد
و نداند یک قدم جلو رفتن یعنی نجات یا سقوط.
گاهی دلهره بیدلیل سراغ آدم میآید؛
انگار سایهای ناشناس روی دلت میافتد.
گاهی هم دلیل دارد؛
وقتی نگران عزیزت هستی، وقتی آینده مبهم است،
وقتی میترسی چیزی یا کسی را از دست بدهی.
دلهره شبیه قطرهقطره بارانیست
که سقف خانه را سوراخ میکند.
نه ناگهانی، نه پر سر و صدا…
آرام آرام، اما تا مغز استخوانت.
و در آن لحظه رو به آسمان میگویی:
«خدایا…
این دلِ لرزان را آرام کن،
این هریریختنهای بیامان را بگیر،
به جای دلهره، به دلم اطمینان بده،
و به جای لرزش، آرامش را جایگزین کن…»