
دردهایی که گفتنی نیستند
بعضی دردها هستند که زبان توان گفتنشان را ندارد.
نه اینکه نخواهی بگویی، نه… بلکه هیچ واژهای توان رساندن عمقشان را ندارد.
این دردها مثل غباری سنگین بر قلب مینشینند؛
نفس میکشی، اما هر نفس پر از خستگی است.
مثل موجهای خاموش دریا هستند؛
سطح آرام است، اما در اعماق، طوفانی بیپایان میخروشد.
دردهای ناگفتنی مانند آتشی پنهاناند که درونت میسوزد،
بیآنکه کسی بوی سوختنت را بفهمد.
تو میسوزی و کسی جز خدا و دل خودت آن را نمیبیند.
گاهی لبخندی بر چهره داری، اما پشت آن لبخند دریایی از اشک پنهان است.
مثل آینهای ترکخورده که هر بار در آن نگاه میکنی، تکهای از وجودت را گمشدهتر میبینی.
اینها همان دردهایی هستند که نه در کلمات میگنجند،
نه در نگاهها،
نه در سکوتها.
فقط خدا میداند و دل تو.
و حالا سوال من از شما:
آیا تا به حال حس کردهاید که دردتان آنقدر عمیق باشد که هیچ کس جز خودتان و خدا آن را درک نکند؟
✨ نظر خودتان را با من به اشتراک بگذارید، حتی اگر فقط یک جمله باشد…