در قفسهی چوبی کهنهی دکان "عمو رضا"، سه رفیق دیرینه کنار هم بودند: چند کشمش زرد که روزگاری انگوری شیرین بودند، یک هلوی چروکیده که بوی تابستانهای دور را در خود نگه داشته بود، و یک دستبند سنگی شانس با نقشهای باستانی.
هلو همیشه غر میزد: «چه سرنوشتی! ما که روزی سرشار از آب و زندگی بودیم، حالا در این گوشهٔ تاریک در حال گرد و غبار گرفتن هستیم.» کشمشهای زرد، که خردمندتر بودند، پچپچ کنان میخندیدند: «ما شیرینی روزهای آفتابی را در خود فشردهایم. وجودمان کوچک شده، اما ارزشمان بیشتر.»
یک روز، دختر جوانی به نام "سارا" وارد مغازه شد. چشمانش غمگین بود. عمو رضا، پیرمرد خوشقلب مغازه دار، با لبخندی به او اشاره کرد: «دخترم، گویا چیز خاصی میخواهی؟»
سارا گفت: « فردا مصاحبهٔ کاری مهمی دارم. میترسم. میگویند برای خوششانسی باید چیزی همراه داشته باشم...»
عمو رضا نگاهی به قفسه انداخت. نگاهش به آن سه رفیق افتاد. آرام دستبند سنگی شانس را برداشت و آن را به کشمشهای زرد و هلوی چروکیده آویزان کرد و بندی از نخ طبیعی به آن بست. سپس این مجموعهٔ غیرعادی را به سارا داد.
«این را ببر. شانس فقط یک سنگ نیست. این هلو به تو یادآوری میکند که حتی چروکیدهها هم طعم شیرین زندگی را در خود دارند. این کشمشهای زرد به تو میگویند که گاهی باید خودت را متمرکز و غنی کنی تا موفق شوی. و این دستبند سنگی، فقط یادآور این است که شانس، همیشه در کنار آمادگی میآید.»
سارا آن مجموعهٔ عجیب را گرفت و با امیدی تازه رفت.
فردا در مصاحبه، وقتی اضطراب وجودش را گرفت، به هلو نگاه کرد و لبخند زد. وقتی سوال سختی پرسیده شد، به کشمشها نگاه کرد و پاسخش را متمرکز و پرمحتوا داد. و دستبند سنگی را روی دستش حس کرد.
او آن شغل را گرفت. نه به خاطر طلسم، بلکه به خاطر اعتمادبهنفسی که آن هدیهٔ کوچک و حکیمانه در او بیدار کرده بود.
و عمو رضا هنوز در دکانش، با چینوچروکهایش که مثل آن هلو بود، به مشتریانش "شانس" واقعی را میفروشد: نگرشی که در پشت هر چیزی، حتی یک هلوی چروکیده، قصهای برای پیروزی میبیند.
---