
- آرزوهایم هر لحظه در حال پریدن هستند
آرزوهایم، مثل پرندههایی سبک و سرگردان، هر لحظه از دستم میپرند.
یک لحظه حس میکنم آنها در دستانم هستند، نزدیک و واقعی،
و لحظهی بعد، در باد محو میشوند، دور میشوند و چیزی جز صدای بالهایشان باقی نمیماند.
چقدر سخت است که همیشه نگران باشی؛
نگران فردایی که نمیدانی آیا آرزوهایت هنوز جایی برای نشستن دارند یا نه.
نگران پروازهایی که شاید هرگز بازنگردند،
و من، در این انتظار، تنها میمانم با دل پر از امید و ترسی خاموش که مثل سایه بر همهی روزهایم سنگینی میکند.
گاهی حس میکنم نمیتوانم خودم را از این نگرانی رها کنم.
هر فکر و هر لحظهای که میگذرد، انگار باد بیشتری به بالهای آن پرندهها میزند و آنها را از دستم میگیرد.
دلشورهای که گاهی خوابم را میرباید و قلبم را میفشارد.
و در این لحظات بیپایان، به تو پناه میآورم، ای خدای مهربان:
«خدایا، اگر این پرندهها را میبینی، به من کمک کن که آنها را دوباره پیدا کنم.
به من صبری بده تا هر بار که میپرند، نگذارم آرزوهایم برای همیشه از دست بروند.
خدایا، در این دنیای پر از بیثباتی و بادهای ناگهانی، دل من را روشن کن،
تا بتوانم هر پرواز را با امید ببینم، نه با ترس و یأس.
و اگر زمان آن رسیده که برخی آرزوها برای همیشه بروند،
به من آرامش بده تا بپذیرم و همچنان منتظر آنهایی باشم که هنوز برمیگردند.»