
تالاب تولوپ قلبم…
گاهی یههو قلبم بیهوا شروع میکنه به تند زدن.
اونقدر شدید که انگار از سینه میخواد بزنه بیرون.
صدای تولوپتولوپش میپیچه توی گوشم،
میرسه تا مغزم، و من فقط میمونم که چرا…
این ضربانها فقط از هیجان نیست.
گاهی از دلتنگیه…
وقتی یاد کسی میافتم که دیگه پیشم نیست،
وقتی اسمش توی ذهنم صدا میکنه،
وقتی عکسش بیهوا جلوی چشمم سبز میشه.
اون موقعها قلبم خودش دیوونه میشه،
بیخبر از عقل و حساب.
گاهی هم از نگرانیه…
وقتی خبر ازش ندارم،
وقتی هزار فکر جورواجور میاد سراغم.
همون وقتها که دلم داد میزنه:
«یعنی خوبه؟ یعنی سالمه؟ یعنی دلش تنگ شده برام؟»
و قلبم شروع میکنه به تالاب تالاب زدن…
گاهی هم از امید، از عشق، از همون حس سادهی دیدنش.
وقتی فقط یک سلام کوتاه میشنوم،
قلبم هزار بار بلندتر از همیشه میزنه،
انگار میخواد همه دنیا بفهمه:
«این صدا برای من فرق داره!»
اما خدایا…
این دلِ بیقرارم گاهی از توانم بیرونه.
من نمیدونم چرا اینقدر بیتاب میشه،
چرا اینقدر سریع میلرزه.
شاید خودش بهتر از من میدونه،
شاید میخواد یادم بیاره هنوز زندهام،
هنوز میتونم عاشق باشم، هنوز میتونم دلتنگ بشم.
خدایا، تو که صاحب این دلی،
تو که خوب بلدی آرومش کنی،
همونطور که شبهای پر از اضطرابم رو آروم کردی،
باز هم آرومش کن.
تو نگهدارش باش،
تو ضربانهاشو به سمت امید و آرامش ببر،
نه به سمت ترس و دلتنگی.
خدایا… قلبی که اینطور بیتاب میشه،
حتماً چیزی جز خودش رو صدا میکنه.
پس صدای این قلبو بشنو،
هم برای من، هم برای عزیزم…