
تالاب تولوپ قلبم
دیگه مطمئن شدم این قلب لعنتی همهچیز رو زودتر از من میفهمه.
دیشب یهجوری میزد که انگار میخواست از سینهم بزنه بیرون.
هی تالابتالاب…
با هر تپش به من هشدار میداد،
ولی من نادیدهاش گرفتم، گفتم حتما از خستگیه.
اما صبح که بیدار شدم، چشمهام کاسه خون بود.
یه نگاه به آینه کردم، فهمیدم این دل از قبل خبر داشت،
از چیزی که من هنوز نفهمیده بودم.
آخه خدایا…
این قلب چرا باید اینقدر پیشگو باشه؟
چرا باید قبل از من همهچیزو بفهمه و منو شب تا صبح بسوزونه؟
من طاقت این همه دلهره رو ندارم.
خدایا…
تو که بهتر از من میدونی،
این دل بیقرار را آرام کن.
هر تپش که هشدار میدهد، راهنمایش باش،
هر لحظهی نگرانیاش را به آرامش بدل کن.
به خودت میسپارمش…
تو نگهدارش باش،
تو محافظش باش،
تو پناهش باش…
چنان که همیشه ثابت کردی تنها پناه دلهای خسته تویی،
و تنها تو میتوانی شعلههای بیقرار را آرام کنی.