---
صبح بهاری آرامی بود. نسیم خنکی از لابهلای شاخههای درختان سرسبز میگذشت و بوی شکوفههای تازه را در هوا میپراکند. خورشید کمکم از پشت کوه بالا میآمد و پرتوهای طلاییاش روی قطرههای شبنم روی علفها میرقصید.
پرندهها با شوقی کودکانه آواز میخواندند، انگار میخواستند همهی جهان را بیدار کنند. پنجرهی خانهی کوچکی در حاشیهی باغ باز شد و زنی با موهای آشفته از خواب، فنجان چای گرمش را به دست گرفت. لبخندی آرام روی لب داشت؛ لبخندی که از دلِ آرامشش سرچشمه میگرفت.
او در سکوت به شکوفههای گیلاس خیره شد، به نوری که میان شاخهها میتابید، و در دلش چیزی شبیه دعا گذشت؛ دعای سادهای برای سپاس از لحظهای که زندگی در آن، بیهیچ عجلهای، جاری بود.