
ای خداااااا…
با هر خیالی که از ذهنم رد میشود،
از نوک انگشتانم تا عمق وجودم شعله میکشد.
میسوزد… و هیچوقت هم خاکستر نمیشود.
فقط میسوزد و میسوزاند،
و من جز آهی جانسوز کاری از دستم برنمیآید… که نمیآید.
خاطرهها مثل جرقههای ریز اما سمج،
از دور میآیند، روی دلم مینشینند
و تمام رشتههای آرامشم را میسوزانند.
من میمانم با قلبی شعلهور،
که حتی جرئت خاموشی هم ندارد.
ای خدا…
این همه آتش از کجاست؟
این شعلهها تا کی باید بسوزند؟
من با دستهای خالی فقط نگاه میکنم،
فقط آه میکشم،
و فقط تو را صدا میزنم.
ای آرامکنندهی دلهای بیقرار…
به این دل شعلهورم آرامش بده.
خاطرات آتشینم را آب کن.
این سوز را به نوری آرام بدل کن.
تو خودت گفتی: «من به یاد آورندگانم آرامش میبخشم»
پس من تو را به یاد میآورم،
و به امیدت زندهام…